Futrzany pieszczoch i inne jesienne migawki.

Tegoroczna jesień raz chce żeby ją kochać, a raz nie znosić.

Raz każe nosić sukienki i cienki sweter, raz szaliki i płaszcze.

Trochę jednak rozpieszcza, migając ciepłymi dniami. 

Wdzięczna jestem tej jesieni za to, że:

wiatr jest rześko-ciepły i (jeszcze) nie smaga lodem, że liście wciąż złote i jarzębina soczysta. 

Lubię ją za parujące krupniki i chleby, których uczciwe wnętrze mówi prawdę o świecie, a pajda z masłem przywołuje właściwy porządek rzeczy. 

Za szarlotki i książki, za światło do zdjęć, surowe i malarskie.

Za przypadkową, niezobowiązującą ludzką życzliwość i splot zdarzeń, które chyba czytają w moich myślach. I za futrzanego pieszczocha, którego zauważam kątem oka, za rogiem budynku, a gdy on mnie zauważa i podchodzi, robię już zdjęcia w biegu, bo ciągle, ciągle się do mnie przytula. 

I jeszcze za aksamitne, nagrzane słońcem psie uszy. Uwielbiam.

Jesienne migawki.