Trufla

Gulasz z pieczarkami, wędzoną papryką i octem balsamicznym

2012-01-24T18:11:00.011Z

Wczoraj wieczorem ugotowałam gulasz, do którego dodałam potrzebujące utylizacji pieczarki. Doprawiłam wędzoną papryką, octem balsamicznym i odrobiną majeranku. Gotowany spontanicznie, bez zapisywania dokładnych proporcji przypraw. Pyszne. Lubię takie wolno duszące się dania, wszystko wrzucam do żeliwnego garnka, zostawiam na malutkim ogniu i resztę zostawiam czasowi, nie kłopoczę się nawet zbyt częstym do niego zaglądaniem. Kiedy z kuchni zaczyna roznosić się apetyczny zapach, to znak, że gulasz już prawie gotowy.

Gulasz z pieczarkami, wędzoną papryką
i octem balsamicznym
(przepis zgodny z KPP)

400g wołowiny na gulasz
2 cebule
ok. 6-7 średnich pieczarek (następnym razem dam dwa razy więcej)
1/4 łyżeczki mielonego kminku
1 mały liść laurowy, 2 ziela ang.
1/2 łyżeczki białej gorczycy, utłuczonej w moździerzu
ok. 2 szczypty ostrej wędzonej papryki (pimentón picante)
po ok. 1-2 szczypty cayenne i chilli powder hot
1 duży zmiażdżony ząbek czosnku, lub 2 mniejsze
2-3 szczypty mielonej kolendry
gruba sól morska, sos sojowy
2 łyżeczki octu balsamicznego
2-3 łyżki kwaśnej śmietany (lub ew. 3-4 łyżki jogurtu naturalnego)
ok. 1/3 łyżeczki majeranku
1-2 łyżki oleju roślinnego
kawałeczek masła, ok. 1/2 łyżeczki

do podania: ulubiona kasza

Mięso pokroić w kostkę, cebulę w półplasterki, pieczarki w niezbyt cienkie plasterki.
W garnku o grubym dnie rozgrzać olej, dodać cebulę i zeszklić ją. Zwiększyć płomień, dodać mięso i szybko obsmażyć. Zmniejszyć ogień, dodać pieczarki, kminek, wymieszać. Dodać liść laurowy i ziele ang., i ostre przyprawy (wędzoną paprykę, cayenne, chilli powder hot) w ilości wg uznania i tego jak ostry lubimy gulasz. Dodać czosnek, kolendrę, ok. pół łyżeczki soli, 2 łyżeczki sosu sojowego i ocet balsamiczny. Zalać taką ilością gorącej wody by przykryła mięso. Dodać majeranek i gotować na małym/ średnim ogniu do miękkości, ok. 2-3 godz. Gdy mięso i pieczarki będą mięciuteńkie, dodać kawałeczek masła, spróbować i dosmakować odrobiną pieprzu, soli i sosu sojowego, zaprawić śmietaną (lub jogurtem), zagotować. Jeśli ktoś lubi gęste i bardziej zawiesiste sosy, sos można zaprawić 1-2 łyżeczkami mąki ziemniaczanej wymieszanej z odrobiną zimnej wody. Podawać z ulubioną kaszą i np. kiszonym lub konserwowym ogórkiem.

Smacznego!

Cashel Blue, czyli jak zdradziłam gorgonzolę.

2012-01-22T17:27:00.001Z

Tak, muszę się przyznać. Odkąd pierwszy raz spróbowałam irlandzkiego sera z niebieską pleśnią, Cashel Blue, moje serce zabiło mocniej. Cashel Blue to ser wymyślony na początku lat 80-tych w gospodarstwie państwa Louis i Jane Grubb, którzy zaczęli od wyrabiania ośmiu serów dziennie i sprzedawania ich do specjalistycznych sklepów w Dublinie i Galway. Ser zdobył uznanie i do dziś nadal produkowany jest ręcznie, tylko w jednym miejscu, w gospodarstwie państwa Grubb. Tak, Niki Segnit wspomniała o nim w swoim "Flavor theasurus", tak, zdobył wiele nagród w konkursach serowych, ale wiadomo, nic nie działa tak jak degustacja. A ta była zaskoczeniem. Pikantny, ostrzejszy niż gorgonzola, głębszy w smaku i lekko orzechowy, bardzo intensywny o nieco kremowej konsystencji. Sześciotygodniowy jest łagodniejszy i kruszący, może dojrzewać przez kolejny miesiąc a pełnię smaku i kremową konsystencję osiąga w trzecim miesiącu i ten dojrzalszy jest moim ulubieńcem. W mojej lodówce na pewno nie wytrzyma trzech miesięcy, gdyż zbyt kusi podjadanie go po małym kawałeczku.

A skoro już jesteśmy przy serach...

... i jeśli będziecie w Irlandii, chciałam polecić Wam wspaniałe sklepy z serami (i nie tylko) Sheridans Cheesemongers. Właściciele sklepu piszą, iż zaczynali w 1995 roku od sprzedawania irlandzkich serów na targu w Galway. Stoisko szybko zamieniło się w sklep, sprzedający nie tylko irlandzkie, ale i europejskie sery doskonałej jakości. Dziś Sheridans Cheesmongers to cztery sklepy w Irlandii, oferujące nie tylko niezliczone gatunki serów, ale również m.in. wędliny, oliwki, wina, oliwy, konfitury, chutneye, musztardy, makarony. Łatwo wybierzecie tam coś na przystawkę czy wieczór przy winie: sery, podsuszane kiełbasy i szynki, chutneye, różnego rodzaju salami, pasty do bagietki, czy oliwki.

Więcej informacji o historii (i sposobie wyrabiania sera) Cashel Blue, rodziny i gospodarstwa państwa Grubb znajduje się na ich stronie.
Adresy i strona Sheridans Cheesemongers - tutaj

Krupnik jaglany.

2012-01-19T18:59:00.003Z

Dziś będzie o dobroczynnej i wszechstronnej kaszy jaglanej, wszechstronnej, można ją bowiem podać nie tylko na słodko, dodając do owsianki, ale też w wersji wytrawnej.
Proso, czyli kasza jaglana, jest kaszą niezwykłą. Jest bogatym źródłem magnezu, żelaza oraz witamin B1 i B3, ma działanie odkwaszające (ma odczyn zasadowy) i odśluzowujące (usuwa wilgoć z organizmu), jest niezwykle wskazana przy przeziębieniach i katarach, szczególnie u dzieci. Z kaszy jaglanej można też przygotować płynną kaszkę dla małych dzieci. Wasze żołądki ją pokochają, gdyż należąc do elementu Ziemi, kasza jaglana wspiera centrum, czyli rozpieszcza i wzmacnia m.in. żołądek. A pomijając już te wszystkie zdrowotne właściwości, jest po prostu dobra, mało kłopotliwa w przygotowaniu i można ją podać na wiele sposobów, dziś przedstawiam jeden z nich, delikatny jaglany krupnik. Ugotowanie go nie zajmie więcej niż 30 min. A w takie zimowe dni, nic nie działa tak kojąco, jak widok talerza parującego, pożywnego krupniku, do którego idealnie pasuje pajda chleba z masłem. Kojące jedzenie.

Miłego wieczoru!

Krupnik jaglany
(przepis zgodny z KPP)

1/2 szkl. kaszy jaglanej
2 średnie pietruszki
2 średnie marchewki lub pataty
1 suszony grzybek
1 średni ząbek czosnku zmiażdżony
świeżo mielony czarny pieprz
1 listek laurowy, 1 ziele ang.
sól morska warzywno-ziołowa lub zwykła , sos sojowy
kilka listków selera naciowego
po małej szczypcie tymianku i majeranku

Zagotować 2 l wody.
Kaszę dobrze opłukać na sitku. Do gotującej się wody dodać odrobinę tymianku, kaszę, suszony grzybek, zmiażdżony ząbek czosnku, pieprz, listek laurowy i ziele ang. Posolić, dodać 2 łyżeczki sosu sojowego, listki selera, małą szczyptę majeranku. Pogotować chwilę, w tym czasie obrać i pokroić warzywa , dodać do zupy (jeśli ktoś ma życzenie, można też dodać 2 średnie, pokrojone ziemniaki, zupa będzie jeszcze pożywniejsza)
Gotować do miękkości warzyw i kaszy. Spróbować i ew. dosmakować odrobiną pieprzu, solą i sosem sojowym. Pyszne z kromką chleba z masłem.

Smacznego!

Migawki 2011 i życzenia

2011-12-31T02:41:00.000Z

Wszystkim Czytelnikom Trufli,

Chciałabym życzyć najwspanialszego Nowego Roku!
Zdrowia, miłości, inspiracji.
Radości dużych i małych.
By każdy dzień miał w sobie okruszek szczęścia.
Spełnienia marzeń. I nowych marzeń, bo to one są solą życia.

Do zobaczenia w Nowym Roku! Patrycja

Pszenno-żytnie bułeczki z suszonymi pomidorami i białym makiem. Łatwe, bez formowania.

2011-12-28T03:43:00.001Z

Dzień dobry!

A może bułeczkę z białym makiem i suszonymi pomidorami?
Po świątecznych przysmakach potrzebuję prostego jedzenia, a bułka z masłem, to to czego mi trzeba.
No, może jeszcze kubka migdałowej herbaty i lekkiego krupniku. Bułki są niezbyt czasochłonne i niezwykle proste do zrobienia, nie trzeba ich nawet formować, ciasto wystarczy pokroić w dowolne kształty.

Miłego dnia wszystkim!

Pszenno- żytnie bułeczki z suszonymi pomidorami i białym makiem

6 suszonych pomidorów, w oliwie
340g ciepłej wody
1 łyżeczka drożdży instant
1 łyżeczka soli
3 łyżki białego maku
350g mąki pszennej chlebowej
100g mąki żytniej jasnej
2 łyżeczki miodu lub syropu z agawy

Pomidory zalać wrzątkiem, moczyć przez 30 min., odsączyć i pokroić w paseczki.

Do wody dodać wszystkie składniki oprócz mąk, wymieszać, dodać obie mąki, miksować 3-4min. na średnim biegu. Miskę z ciastem przykryć folią i odstawić w ciepłe miejsce do wyrastania na ok 2 godz., ciasto ma podwoić objętość. Po tym czasie, ciasto wyjąc na omączony blat, krótko zagnieść.
Ponownie lekko omączyć blat, ułożyć ciasto, oprószyć mąką i dłońmi rozpłaszczyć w prostokątny/ owalny placek o grubości ok. 2 cm. Kroić np. nożem do pizzy, w dowolne kawałki. Ułożyć na wyłożonej pergaminem blasze, odstawić w ciepłe miejsce, na ok. 30 min.
Piec w 200st. C, ok. 15-18min, w zależności od wielkości bułeczek. Studzić na kratce.

Smacznego!

Życzenia

2011-12-23T19:26:00.000Z

Spokojnych, pogodnych i smakowitych Świąt Wam życzę.

Byście spędzili je tak, jak pragniecie.

Patrycja

Pachnie Świętami. Kompot z suszu.

2011-12-23T15:44:00.003Z

Nie wyobrażam sobie Bożego Narodzenia, bez zapachu kompotu z suszu, nie mogło go więc zabraknąć na moim stole. Tak pachniał świąteczny dom mojego dzieciństwa, tak pachnie Boże Narodzenie do dzisiaj i wszyscy bardzo go lubimy. Ten słodko-dymny, charakterystyczny smak Wigilii i Świąt. Najlepiej przygotować go w wieczór poprzedzający Wigilię, przez noc nabierze mocy i wyrazu.

Wigilijny kompot z suszu
(przepis zgodny z KPP)

250g suszu - śliwki, gruszki i jabłka
2 szczypty cynamonu
2-3 goździki
mała szczypta imbiru
kurkumy na czubku noża
sok z cytryny, ok. 1-2 łyżeczki
do posłodzenia: syrop z agawy, delikatny w smaku miód, brązowy cukier lub co kto lubi

Do 2,5 l gotującej się wody dodać suszone owoce, cynamon, goździki, odrobinę imbiru.
Gotować na średnim ogniu, do miękkości owoców.
Dodać zimnej wody, tyle ile się wygotowało, dodać soku z cytryny, do smaku, oraz odrobinę kurkumy.
Gdy kompot znów zacznie się gotować, wyłączyć, posłodzić wedle uznania i pozostawić na noc lub na ok. 8godz. Wtedy kompot jest najlepszy i nabiera intensywnego smaku. Następnie przelać go przez sitko do dzbanka, lub innego garnka. Jeśli zostawimy owoce w kompocie, trzeba pamiętać, że po kolejnym dniu stanie się jeszcze mocniejszy, należy go wtedy rozcieńczyć przegotowaną wodą. Kompot jest pyszny zarówno na zimno, jak i ciepło, przed podaniem, można go lekko podgrzać.

Smacznego!

Moja ulubiona ryba po grecku.

2011-12-21T21:56:00.002Z

Wcześniej nie przepadałam za rybą po grecku. Dopóki nie zagościłam w Święta, w domu Rodziców mego Miłego i nie spróbowałam ryby po grecku w wykonaniu jego Mamy. Zupełnie innej od tej, którą znałam do tej pory, bez marchewki, bez włoszczyzny, za to w cudownie lekkim słodko-kwaśnym sosie z cebulką i cukinią, który przygotowuje wcześniej i pasteryzuje w słoikach. Więc spróbowałam, a kiedy spróbowałam, nie chciałam jeść nic innego. Mój zachwyt nad rybą nie pozostał niezauważony i na świąteczne śniadanie ku mojej radości znów ją dostałam. Od tej pory jest to moja ulubiona ryba po grecku. Ciekawostką jest fakt, że Miły za tą potrawą nie szalał tak jak ja (czego nie mogłam pojąć, zajadając się nią w jego domu rodzinnym), kiedy więc przeflancowałam ten przepis na nasze święta, zrobiłam małą porcję... którą musiałam się z nim podzielić. I tak zostało do dziś. Danie to jest pyszne na zimno i ciepło, właściwie jest pyszne zawsze.

Ryba po grecku, moja ulubiona
(przepis zgodny z KPP)

2 małe cukinie, ok. 450-500g
2 średnie cebule
świeżo mielony czarny pieprz, sól morska
3 małe ziarenka ziela ang. lub 2 większe
2 małe listki laurowe lub 1 większy
3 czubate łyżeczki koncentratu pomidorowego (nie przecieru!)
1/4 szkl. octu
mała szczypta tymianku
4 łyżki fruktozy, cukru lub płynnego miodu/ syropu z agawy
olej roślinny
500g ryby o jędrnym, białym mięsie (użyłam dorsza)

Cukinię obrać, pokroić w ćwierć plasterki, przełożyć na durszlak, lekko posypać solą, odstawić na ok 1-2godz., aż lekko zmięknie i puści sok.

Cebulę pokroić w półplasterki, przełożyć na sitko, lekko posolić, odstawić na ok. 1-2 godz.
Rybę podzielić na 5-6 mniejszych kawałków, lekko posolić, odstawić na 1godz., następnie usmażyć na 2 łyżkach oleju roślinnego. Usmażoną rybę przełożyć do naczynia żaroodpornego (jeśli potem zamierzamy ją podgrzać) lub na głęboki półmisek (jeśli zamierzamy jeść na zimno).

Na tę samą patelnię, dodać odrobinę oleju, cukinię i cebulę, poddusić minutę, dodać szczyptę pieprzu, szczyptę soli oraz pół szklanki zimnej wody. Dusić do miękkości warzyw, powinny być mięciuteńkie, ale jeszcze zachować kształt. Wtedy dodać ocet oraz koncentrat pomidorowy, dobrze wymieszać, dodać małą szczyptę tymianku i posłodzić. Spróbować czy nie trzeba dosmakować odrobiną pieprzu lub soli. Dusić aż sos się zredukuje i nieco zgęstnieje. Gotowy sos wyłożyć na rybę, powinna być całkowicie przykryta, zostawić do ostygnięcia.

Po 24h ryba jest gotowa do podania, smaki zdążyły się "przegryźć" a ryba idealnie przesiąknąć sosem. Podawać na zimno lub podgrzewać w średnio ciepłym piekarniku, koniecznie przykrywając naczynie folią, lub pokrywką. Pyszne z pieczywem z masłem.

Smacznego!

Sernik ajerkoniakowy, na lepkim, słodko-słonym spodzie.

2011-12-21T00:43:00.007Z

Ten sernik był przebojem zeszłorocznych Świąt. Kremowy, z nutą ajerkoniaku z prawdziwą wanilią, na lepkim, słodko-słonym spodzie z orzeszków ziemnych i ciasteczek digestive. Jeśli użyjecie już zmielonego sera i gotowego ajerkoniaku, zrobienie go zajmie zaledwie chwilę. Polecam!

A jutro, zapraszam na coś wytrawnego i rybnego na świąteczny stół.

Sernik ajerkoniakowy na lepkim, słodko-słonym spodzie
(przepis zgodny z KPP)

Spód:
100g ciasteczek digestive, drobniutko pokruszonych (użyłam digestives własnego wypieku)
kurkumy na czubku noża
1 łyżka fruktozy lub cukru
50g roztopionego masła
odrobina imbiru
15g solonych orzeszków ziemnych, zmielonych

Wszystkie składniki wymieszać, wysypać do natłuszczonej i wyłożonej pergaminem tortownicy (o śr. ok 20cm), ugnieść i wstawić do lodówki na 30min.

Masa:
750g zmielonego sera
odrobina kurkumy, na czubku noża
1szkl. fruktozy lub cukru
1szkl. ajerkoniaku (użyłam ajerkoniaku własnej roboty)
odrobina mielonego imbiru, na czubku noża
odrobina soli

Ser ucierać z fruktozą lub cukrem, na średnich/ wolnych obrotach, dodać kurkumę i partiami ajerkoniak, następnie imbir i sól. Miksować nie długo, do momentu połączenia składników, masa ma być gładka i kremowa. Masę przelać na wcześniej przygotowany spód.
Piec w 165-170st. C ok. 40-45min. Pozostawić w foremce do całkowitego ostygnięcia.

Smacznego!

Śledzie w sosie musztardowym

2011-12-12T00:04:00.008Z

W okresie przedświątecznym, szerokim łukiem omijam przepełnione sklepy i galerie. Przemykam gdzieś obok, w spokojniejszy świat, nie migający do mnie tysiącem promocji. Moje święta obchodzą się bez nich świetnie, bo moje święta są ascetyczne, pod każdym względem, takimi je lubię.

Wigilia to kilka ulubionych dań: pierogi, barszczyk i obowiązkowo śledzie i kompot z suszu. Czasem ryba w galarecie lub po grecku (z rewelacyjnego przepisu Mamy mojego Miłego). Na deser makowiec lub sernik. W moim domu rodzinnym byłby jeszcze obowiązkowo karp smażony i w galarecie, którego uwielbiam, najlepszy robi moja Babcia. Za to ja, co roku, szukam nowego sposobu na śledzie, bez nich nie wyobrażam sobie Wigilii. Tak jak i bez mandarynek, to dzięki nim dom pachnie świętami. Późnym wieczorem, po kolacji wigilijnej, Dziadek obierał nam mandarynki. Uwielbiam ten zapach rozłupywanej mandarynkowej skórki, pachnie spokojem, świętami.

Śledzie w sosie musztardowym
(przepis zgodny z KPP, przystawka dla 2-3 osób)

3 filety śledziowe matjasy, ok. 200g, wymoczone przez kilka godzin (lub przez noc) w zimnej wodzie lub wodzie z mlekiem, następnie pokrojone na kawałeczki

Sos:
2 łyżki kwaśnej śmietany
tymianku na czubku noża
2 łyżki majonezu
4 łyżeczki średnio ostrej musztardy (np. sarepskiej lub łagodniejszej odmiany Dijon)
2 łyżeczki łagodnej musztardy ziarnistej

Wszystkie składniki sosu dokładnie wymieszać.
Pokrojone na kawałeczki śledzie połączyć z sosem, przykryć szczelnie i wstawić do lodówki.
Śledzie są gotowe po ok. 36 godz a najlepsze po 2 dniach.

Smacznego!

Żytnio-owsiany z suszonymi śliwkami. Rustykalny.

2011-12-05T00:01:00.002Z

A gdzie jest chleb?
Jeszcze tam, wskazuję na słoik z zakwasem.

Bo wszystko zaczyna się od ciebie. Dokarmiam cię i kiedy dojrzejesz, z zachwytem wącham jak pięknie pachniesz jabłkami i winem. Mogę wręcz opowiadać o tym zapachu. Bo pachniesz prawdziwie, silnie i pierwotnie.
Zabieram cię troszeczkę i przygotowuję zaczyn. Na drugi dzień sprawdzam czy i jak bąbelkujesz. Rośniesz już w tych malutkich pęcherzykach, jesteś coraz bliżej. Pachniesz odurzająco, winnie i cierpko-owocowo, aż kręci w nosie. Dodaję ci mąki i wody, budulca, który podniesiesz i soli wraz z tym na co mam ochotę. Odpoczywasz. Rośniesz. Pęczniejesz. Czasem cię składam czasem wcale nie przeszkadzam. Rozgrzewam piec, już blisko. Czasem nacinam, czasem daję ci swobodę, lubię kiedy mnie zaskakujesz. Pęczniejesz i brązowiejesz i w końcu jesteś. Wyjmuję cię z pieca, stukam w dno, opieram łokcie na blacie, patrzę na ciebie wącham i słucham. Jak trzeszczysz. Jak pachniesz. Czasem wołam Jego, by posłuchał jak wyjątkowo pięknie trzeszczysz, jak pięknie urosłeś i jak wyjątkowo pachniesz.

Lubię kiedy jesteś. Ciebie lubię chlebie. I lubię to czym obdarzasz dom. Mnie.

Rustykalny chleb żytnio-owsiany z suszonymi śliwkami

Zaczyn:
60g zakwasu żytniego
140g wody
130g mąki pszennej chlebowej
10g mąki żytniej jasnej

Wszystkie składniki wymieszać, przykryć szczelnie i odstawić w temp. pokojowej na 12-18godz.

Namaczanka:
50g płatków owsianych
130g wrzątku

Płatki zalać wrzątkiem, szczelnie przykryć, odstawić na 12-18godz.

Ciasto właściwe:
cały zaczyn
cała namaczanka
2,5 łyżeczki soli morskiej (użyłam Maldon)
2 łyżeczki miodu lub syropu z agawy
180g wody
250g mąki żytniej jasnej
150g mąki pszennej chlebowej
50g suszonych śliwek, pokrojonych w paseczki

do podsypywania i obtoczenia: płatki owsiane

Do zaczynu dodać wodę, sól, miód lub agawę, wymieszać.
Dodać śliwki, obie mąki i miksować na średnich obrotach do połączenia składników, ok.2-3min.
Ciasto odstawić w ciepłe miejsce na ok. 3 godz. w tym czasie złożyć dwukrotnie, po pierwszej i drugiej godzinie wyrastania.
Następnie ciasto wyłożyć na lekko omączony blat, ciasto będzie kleiste, lekko rozciągnąć, złożyć w bochenek, podsypać obficie płatkami owsianymi i obtoczyć go w nich. Przykryć ściereczką na ok 10min, po tym czasie, ponownie podsypać obficie płatkami owsianymi, ciasto ponownie lekko rozciągnąć, złożyć w bochenek i obtoczyć w płatkach, ułożyć w koszyku wyłożonym omączoną ściereczką. Odstawić do wyrośnięcia w ciepłe miejsce na ok 2-3 godz. Piec rozgrzać do 230st. C (piekłam na kamieniu), chleb naciąć lub nie, do gorącego pieca wsunąć bochenek, temp. zmniejszyć do 220st.C, piec ok. 30-35min. Upieczony chleb postukany od spodu powinien wydawać głuchy odgłos. Studzić na kratce.

Smacznego!

Pierniczki korzenne

2011-11-30T22:50:00.007Z

Kilka dni temu uświadomiłam sobie, że Święta zbliżają się wielkimi krokami, że już właściwie jest grudzień.
Lubię ten przedświąteczny czas, przygotowywanie, nieśpieszne, światełka migoczące w oknie, to wszystko co buduje oczekiwanie. Lubię to oczekiwanie. Od kilku dni w mojej kuchni pachnie korzennie i słodko, a ja uwijam się przy kolejnych blachach zdającego się nie kończyć ciasta, z którego wykrawam milion tysięcy korzennych pierniczków...

Pierniczki korzenne
(przepis modyfikowany, zgodny z KPP, inspirowany przepisem z książki "Bourke Street Bakery")

135g miękkiego masła
130g fruktozy (lub brązowego cukru)
110g golden syrup, miodu lub ciemnego, korzennego w smaku syropu z agawy
1 jajko i 1 żółtko

1 1/2 łyżeczki mielonego imbiru ( lub nieco więcej, w zależności od mocy imbiru i upodobania)
1 łyżeczka mielonego cynamonu
2 szczypty czarnego pieprzu, koniecznie świeżo zmielonego
1/2 łyżeczki utłuczonych w moździerzu goździków
2 łyżeczki przyprawy do piernika
duża szczypta soli morskiej

325 g mąki pszennej lub orkiszowej jasnej + 50g mąki żytniej jasnej wymieszane z
1/3 łyżeczki sody oczyszczonej
kurkumy na czubku noża

Masło zmiksować z syropem, fruktozą lub brązowym cukrem, aż stanie się puszyste.
Wciąż miksując dodać jajko, potem żółtko, przyprawy korzenne i sól.
Wciąż miksując wsypać mąkę z sodą oraz kurkumę. Gdy składniki połączą się, ciasto (będzie lepkie) przełożyć do plastikowej torebki, rozpłaszczyć na placek o grubości 3-4cm i chłodzić w lodówce ok. 1-2 godz., można przechowywać do 3dni.
Piekarnik rozgrzać do 170st.C, ciasto wyjąć z lodówki na ok. 10 min przed pieczeniem, aby lekko zmiękło, wałkować na omączonym blacie na grubość ok. 3mm, wykrawać dowolne kształty, piec na blasze wyłożonej pergaminem ok. 10 min, na złoto-brązowy kolor. Studzić na kratce, przechowywać w słoju lub puszce.

Smacznego!

Chleb orkiszowo-amarantusowy. Łatwy. Pyszny!

2011-11-22T23:12:00.002Z

To chyba jeden z najlepszych chlebów na drożdżach, jakie do tej pory upiekłam. Z niezwykle chrupiącą skórką, nie podobną do żadnego innego pieczywa - nie jest jak bagietka, czy chrupiąca bułeczka ani jak świeżo stygnący bochen. Jest chrupiący jakby... inaczej. I smak ma niezwykły. A przy tym jest bajecznie łatwy. Chciałam upiec chleb z dodatkiem poppingu z amarantusa, po tych ciasteczkach obiecałam więcej przepisów z jego wykorzystaniem i jestem niezwykle zadowolona z rezultatu. Chleb jest ciekawy w smaku, idealny na kanapki słodkie i słone, pasuje do dżemu, miodu czy jajecznicy. Rewelacyjny na ciepło, po stostowaniu chrupie jeszcze bardziej. Dobrze się przechowuje, dziś zjadłam ostatnie tosty z ok. 5 dniowego chleba i już upiekłam kolejny. Myślę, że zasmakuje dzieciom - jest lekko słodki, jakby troszkę chałkowy i świetny na tosty. Upiekłam go w dwóch wariantach, pierwszy z jasnej mąki orkiszowej, drugi mieszany, z dodatkiem mąki pełnoziarnistej, pierwszy jest lżejszy drugi nieco wytrawniejszy, oba wspaniałe. Polecam!

Chleb orkiszowo-amarantusowy

1 łyżeczka drożdży instant
270g ciepłej wody
2 pełne łyżeczki jasnego miodu lub syropu z agawy
2 pełne łyżeczki miękkiego masła
2 płaskie łyżeczki soli morskiej (użyłam Maldon)
300g mąki orkiszowej jasnej lub 200g mąki orkiszowej jasnej + 100g orkiszowej pełnoziarnistej + dodatkowo 20g wody
30g płatków z amarantusa
100g poppingu z amarantusa

Wszystkie składniki wymieszać mikserem, ok. 2min.
Miskę przykryć szczelnie folią i zostawić w cieple na ok. 2 a nawet 2,5 godz.

Po tym czasie wyjąć na lekko naoliwiony blat i lekko nasmarowanymi olejem dłońmi krótko wyrobić, złożyć w niedbały rulon i ułożyć w foremce wysmarowanej olejem i wysypanej otrębami (piekłam w foremce o wym. ok. 22x13x7,5cm).
Odstawić w ciepłe miejsce do wyrośnięcia. Wyrośnięty chleb posmarować olejem lub białkiem.
Piec 15min. w 200st. C a następnie 30min. w 190st C. Studzić na kratce.

Smacznego!

Korzenna szarlotka dyniowo-jabłkowa z kandyzowanym imbirem

2011-11-16T14:59:00.002Z

W drodze do kina, szurając butami w żółtych i miodowych liściach, z kubkiem gorącej kawy w ręku patrzyłam na niebo prześwitujące przez gałęzie, myśląc sobie, że taka jesień mogłaby trwać... do wiosny. Wąchałam powietrze, czując się szczęśliwą, tu i teraz, choć wiedziałam, że za chwilę już będę gdzie indziej. Lubię taką jesień. Budzi wspomnienia. Niezliczonej ilości seansów WFF, zatapianie się w światach nieznanych, pośpiesznie i w ciszy drepcząc na następny seans, kiedy to jeszcze nie było mody na multipleksy a kina festiwalowe, każde mające swój smaczek i historię, rozsiane były nieopodal siebie, połączone niewidzialną nicią, tworzącą coroczną mapę wędrówek. Jesień to czas przeglądania zdjęć z lata i zbierania marzeń. Więcej gorących chlebów, rozgrzewających zup i korzennych ciast. Ciepłe smaki.
Korzenna szarlotka dyniowo-jabłkowa, z domowym, kandyzowanym imbirem. Dla A., której obiecałam ciasto z dynią, już kilka tygodni temu.

Korzenna szarlotka dyniowo-jabłkowa
z kandyzowanym imbirem
(Przepis zgodny z KPP)

Ciasto
100g zimnego masła pokrojonego w kostkę
1 żółtko
120g fruktozy (lub 100g cukru)
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
imbiru na czubku noża
odrobina soli
200g mąki (użyłam orkiszowej pełnoziarnistej)
2 łyżeczki kwaśnej śmietany

Wszystkie składniki wymieszać mikserem, szybko zagnieść ciasto, uformować w kulę, włożyć do plastikowej torebki i chłodzić w lodówce ok. 1 godz.
Po tym czasie, lekko natłuszczoną i wyłożoną pergaminem foremkę (użyłam foremki o wym. 23x23cm) wyłożyć ciastem, ciasto nakłuć i podpiec przez 15min. w 165-170st. C.

Nadzienie
300g miąższu dyni, pokrojonego w kostkę
1 łyżeczka drobniutko posiekanego kandyzowanego imbiru
kilka łyżek zimnej wody
ok. 550 kwaskowych jabłek, pokrojonych w kostkę (waga po pobraniu i usunięciu gniazd nasiennych)
odrobina kurkumy
50g syropu z agawy lub łagodnego w smaku miodu (lub cukru)
1/2 łyżeczki cynamonu
3 goździki utłuczone w moździerzu

Wszystkie składniki dusić, aż do miękkości, dyni i jabłek. Zmiksować na mus, nałożyć na podpieczone ciasto i posypać kruszonką.

Kruszonka
100g zimnego masła
30g fruktozy (lub cukru)
kilka kropli ekstraktu z wanilii
odrobina imbiru i soli
100g mąki (użyłam orkiszowej pełnoziarnistej)
odrobinka kurkumy

Składniki kruszonki wymieszać palcami, aż powstaną grube okruchy. Posypać wierzch ciasta.
Piec ok.35-40 min, w 165-170st.C.

Smacznego!

Poznań lubi rogale.

2011-11-08T01:24:00.007Z

I to nie byle jakie. Rogale świętomarcińskie, mają wspaniały smak i bogatą tradycję. O czym przyjechałam przekonać się do Poznania, gdzie zostałam zaproszona na warsztaty kręcenia tychże rogali. Zanim jednak, wybrałam się na spacer po Poznaniu.

W końcu nadszedł czas na warsztaty. Prowadził je właściciel cukierni, która nas gościła, pan Piotr Koperski, wraz z synem Przemysławem, wicemistrzem świata w duetach piekarskich w Mistrzostwach Piekarzy IBA International CUP w Dusseldorfie.

Opowiadał o historii rogali świętomarcińskich, których początek sięga XVIIIw. i wiąże się z nim legenda, o tym, że tradycyjnie piecze się je tylko w listopadzie, z okazji dnia Świętego Marcina, że są produktem regionalnym, na co posiadają certyfikat. Taki certyfikat posiada nieco ponad sto cukierni w Poznaniu i musi być on co roku odnawiany, co oznacza trzymanie się określonych reguł, używanie najlepszych składników, jednym słowem dbanie o jakość. Dlatego też każdy rogal musi mieć odpowiednią wagę, ok 250g, nadzienie z najwyższej jakości białego maku, rodzynek, kandyzowanych owoców lub suszonych fig i daktyli, olejku migdałowego, orzechów oraz okruchów biszkoptowych. Ciasto na rogale to ciasto półfrancuskie, którego wieloetapowe przygotowanie mogliśmy obserwować. Do krojenia ciasta na trójkąty, w cukierni Koperskich używa się specjalnej szabli, czegoś w rodzaju małego miecza, którym ciasto dzieli się tak szybko, że o mały włos bym tego nie przegapiła;)

Wybór maku do nadzienia wydaje się być decydujący, od jego jakości zależy smak rogali. Próbowaliśmy sześciu rodzajów białego maku, każdy z innego źródła, każdy smakował nieco inaczej, mieliśmy ocenić, który z nich jest najlepszej jakości. Pan Piotr co roku testuje mak z różnych źródeł, wybierając ten najlepszy i najbardziej naturalny.

W końcu przyszła pora na zwijanie a potem próbowanie cieplutkich jeszcze rogali. Smakują nieziemsko! Najlepsze są te jeszcze ciepłe, pachnące świeżo posiekanymi orzechami ziemnymi. Smak jest wyjątkowy i nietuzinkowy. Nic dziwnego, że 11 listopada, w dniu Świętego Marcina w Poznaniu piecze się i zjada ich ok. dwieście pięćdziesiąt ton! Brzmi imponująco, prawda?
W drodze na dworzec, pytam taksówkarza, czy lubi rogale marcińskie, "Uwielbiam!", powiedział.
Dodałam, że właśnie wracam z warsztatów i wiozę ich kilka w walizce, świeżutkich, niedawno upieczonych. "Ależ pani zazdroszczę", powiedział.
Jeśli więc, będziecie w Poznaniu w okolicy 11 listopada, koniecznie spróbujcie rogali marcińskich!

PS Gdy wsiadłam do pociągu i zobaczyłam, jakiego przemiłego będę mieć towarzysza podróży, wiedziałam, że minie ona szybko. Miękka, puchata, przytulająca się kulka. O imieniu Seagal (tak, tak jak ten Seagal;-)

Wiosna. Kwitnąco i analogowo.

2011-11-02T12:57:00.001Z

Miałam dziś w planach inny post, coś kojącego i rozgrzewającego, ale jako, że dziś słychać u mnie kucie, wiercenie i wynoszenie gruzu, zostawiam Wam zdjęcia wiosny na Wyspie. Analogowe.
Na rozświetlenie tego zimnego i pochmurnego dnia.

Miłego popołudnia!

French bread. World Bread Day 2011.

2011-10-16T13:20:00.001+01:00

Na tegoroczny Międzynarodowy Dzień Chleba wybrałam przepis na pieczywo, które może przygotować każdy, nie potrzeba do niego zakwasu a jedynie mąki, odrobiny drożdży i trochę cierpliwości. Cierpliwości, która naprawdę się opłaci, gdyż bagietki czy chleby z tego przepisu są wyśmienite i smak mają niezrównany, głęboki, nie tylko dzięki dojrzewającemu na zimno pâte fermentée ale i nocnemu, zimnemu wyrastaniu uformowanego już pieczywa. Polecam!

Chciałabym jednocześnie, z okazji Międzynarodowego Dnia Chleba,
ale nie tylko, życzyć nam wszystkim, aby tego chleba nigdy nikomu nie zabrakło.

______________________________

Kochani, przez najbliższe dwa tygodnie, będę mieć bardzo ograniczony dostęp do internetu, proszę więc o wyrozumiałość w kwestii odpisywania na maile i komentarze, na wszystkie odpowiem po powrocie. Pozdrawiam Was serdecznie!

French bread - bagietki, chleby lub bułki

autor: Peter Reinhart, przepis nieznacznie zmodyfikowany

Dzień pierwszy:

Pâte Fermentée:
225g mąki pszennej (lub pszennej chlebowej)
225g mąki pszennej chlebowej
1 1/2 łyżeczki soli
1 łyżeczka drożdży instant
300ml letniej wody

Wszystkie składniki wymieszać łyżką lub mikserem, wyłożyć na blat i wyrabiać ręcznie ok. 10min. Ciasto przełożyć do czystej miski i spryskać olejem. Miskę przykryć i pozostawić w ciepłym miejscu na 1.5godz. Ciasto powinno podwoić swoją objętość.
Wyrośnięte ciasto wyłożyć na blat, wyrabiać ok. 30sek. uformować kulę, przełożyć do miski, przykryć folią i wstawić do lodówki, na noc.

Dzień drugi:

Pâte Fermentée wyjąc z lodówki na 1godz. przed użyciem

Ciasto właściwe:
450g mąki pszennej (lub pszennej chlebowej)
450g mąki pszennej chlebowej
1 łyżeczka syropu z agawy lub miodu (w oryg. słód lub brązowy cukier)
1 1/4 łyżeczki drożdży instant
640ml letniej wody
2 1/2 łyżeczki soli
450g pâte fermentée

Wszystkie składniki , oprócz pâte fermentée i soli, miksować na średnim biegu ok. 4 min, po czym zostawić na 20 min, aby ciasto odpoczęło.
Następnie dodać sól i miksując na niskim biegu dodawać pâte fermentée , partiami. Następny kawałek pâte fermentée dodać dopiero, gdy ciasto wchłonie poprzedni.
Miksować 4-6 min, aż ciasto będzie miękkie i elastyczne.
Ciasto spryskać olejem roślinnym, miskę przykryć i odstawić na 30 min.
Po tym czasie ciasto wyłożyć na lekko omączony blat i wyrabiać przez ok 30sek.
Jeśli planujemy następne pieczenie, odcinamy 450g ciasta na przyszłe pâte fermentée, przekładamy do miski przykrywamy folią i wstawiamy do lodówki. Jeśli nie, z całego ciasta uformować kulę*, przełożyć do miski, spryskać olejem, przykryć folią i odstawić na 1.5godz. do wyrośnięcia lub do czasu aż podwoi swoją objętość.
Wyrośnięte ciasto podzielić na dowolne części i dowolnie uformować, w zależności czy chcemy upiec bułeczki, bagietki czy chleby. Uformowane bułki/chleby ułożyć na blasze wyłożonej pergaminem (lub w koszykach), blachę (lub koszyki) zawinąć w foliowy worek. Dać ciastu podrosnąć 15 min. a następnie blachę (lub koszyki) włożyć do lodówki na noc, na zimne wyrastanie.

Dzień trzeci:

Piec nagrzać do 240st.C, blachę wyjąć z lodówki na 15min. przed włożeniem do pieca.
Ścianki piekarnika spryskać wodą, chleby naciąć, wsunąć do pieca, spryskać wierzch chleba.
Po 2 min. ponownie spryskać ścianki piekarnika i chleb. Po 1 minucie powtórzyć i obniżyć temp. do 230st.C. Piec bułki/bagietki ok. 15min, chleby ok. 25-30min. Zostawić w piekarniku na 5-10 min, następnie studzić na kratce.

Długie chleby upiekłam z połowy powyższego ciasta właściwego, z drugiej połowy upiekłam:

Chlebki maślano-orkiszowe

do połowy ciasta właściwego (jw), przed ostatnim wyrastaniem (w miejscu gdzie znajduje się * w powyższym przepisie), dodać:

3 łyżki mleka w proszku

2 łyżki miękkiego masła

50ml letniej wody

100g mąki orkiszowej pełnoziarnistej

Wymieszać mikserem do połączenia składników, przełożyć do miski na 1,5 godz. wyrastanie i dalej postępować wg przepisu (jw).

Smacznego!

Amarantusowe batoniki. Ciasteczka dla Toli II.

2011-10-08T17:54:00.014+01:00

Obiecałam Mamie Toli kolejne ciasteczka, tym razem z poppingu z amarantusa. Popping z amarantusa, odkryła przede mną Mama Toli i oto otworzył się przede mną nieznany świat. Musicie bowiem wiedzieć, że amarantus dostarcza nie tylko mnóstwo dobroci (witaminy, mikro i makroelementy, błonnik, łatwo przyswajalne białko, antyutleniacze), ale i smak, smak ma niezrównany. Ciepły, delikatnie orzechowy, choć ta orzechowość nie jest w upieczonych batonikach wyczuwalna.
A jakie są? Hmm. Chrupkie, lekko lepkie, słodkie. A sezam z piniolami, słonecznikiem, surowymi orzeszkami ziemnymi i suszoną porzeczką to nieodparta kompozycja. W tym tygodniu upiekłam trzecią partię tych batoników. Zrobienie ich jest szybkie i dziecinnie proste, wszystkie składniki mieszamy w misce łyżką, całość przekładamy do foremki, uklepujemy i wstawiamy do pieca.
Polecam nie tylko dla dzieci:)

Słonecznej niedzieli Wam życzę!

Amarantusowe batoniki

(przepis zgodny z KPP)
80g mąki orkiszowej (razowej lub jasnej), wymieszanej z

1/2 łyżeczki sody
100g poppingu z amarantusa
80g roztopionego masła
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
50g pestek słonecznika
50g orzeszków piniowych
50g jasnego sezamu
50g suszonej porzeczki lub rodzynek
110 g jasnego syropu z agawy lub płynnego, neutralnego w smaku miodu
50g "surowych" orzeszków ziemnych, nie prażonych i nie solonych*
1 duże białko
50g płatków owsianych (użyłam "surowych" płatków, nie poddanych obróbce termicznej)
odrobinka soli morskiej, na czubku noża

Piec nagrzać do 165-170st.C.

Wszystkie składniki wymieszać w misce w podanej kolejności.

Wsypać do foremki wyłożonej pergaminem, masę dokładnie ugnieść i wyrównać powierzchnię. Piec 25-30 min, do zezłocenia. Zostawić w foremce do przestudzenia, kroić w dowolne kawałki.
Przechowywać w słoju lub blaszanej puszce.

Smacznego!

* jeśli nie osiągalne, można zastąpić niedbale posiekanymi orzechami nerkowca

Z wiosny na Wyspie. Analogowo

2011-10-05T19:28:00.001+01:00

Wiosna na Wyspie była łaskawsza niż lato.
Kapryśna, ale i słoneczna.
Wiosna to kawa w porcie, z widokiem na strzeliste maszty żaglówek, to pies w szaliku, śpiący na siedzeniu kierowcy, to włóczenie się wąskimi uliczkami. To ludzie, których spotykam.
Czy na świat patrzy się inaczej, gdy w aparacie ma się czarno-białą kliszę? Chyba tak...

Miso

2011-10-03T00:54:00.013+01:00

Z miso wiąże się wiele miłych wspomnień. Pierwsze miso, zjedzone przed jednym z wieczornych seansów Warszawskiego Festiwalu Filmowego (był to "Pusher II" z doskonałą rolą Maddsa Mikkelsen'a). Tego wieczoru rozpoczęła się moja miłość do sushi , a ci którzy mnie znają, wiedzą, że jest ona wielka, miso niejako otworzyło mi do niej drzwi. Miso to wstęp, uwielbiam tę chwilę, kiedy parująca miseczka pojawia się przede mną, obejmuję ją dłońmi, patrzę na tę charakterystyczną, wirującą powierzchnię. Będąc w Warszawie, często wpadam do mojej ulubionej restauracji, siadam przy wielkim oknie, czekając na sushi popijam miso, patrząc na przepływający uliczny gwar, wszystko wtedy cichnie, spowalnia. Bardzo lubię ten rytuał. Tak jak i długie rozmowy przy sushi w miłym towarzystwie, nie ma nic przyjemniejszego, niż popijanie miso, a później wspólne, powolne skubanie maków i nigiri, kiedy czas płynie i płynie, nie wiadomo kiedy.

A wracając do miso. Przepisów na nie jest wiele, każdy robi je po swojemu, jak żurek. Jego podstawą jest bulion dashi. Dashi można przygotować na kilka sposobów, można też kupić gotowy. Pierwsze miso przygotowałam na dashi z dodatkiem płatków bonito (płatki z suszonego tuńczyka) i glonów kombu, było dla mnie zbyt intensywne, kolejne z samych glonów kombu, to było za mało esencjonalne. Następne z kombu i suszonych grzybów shiitake, całość moczę przez noc, kombu nie usuwam z dashi a gotuję do miękkości i zostawiam w zupie, to dashi przypadało mi do gustu najbardziej. Zachęcam do eksperymentowania z różnymi rodzajami dashi, aby trafić na swój smak. Miso z mojej ulubionej restauracji, jak się ostatnio dowiedziałam, przygotowuje się bez bonito, jest wtedy daniem wegetariańskim. Rodzajów past miso jest kilka, czerwone, białe, brązowe, od jego smaku zależy smak zupy, zbyt intensywny i zupa będzie niejadalna. Używam delikatnego w smaku, białego miso (nazywa się białe, choć jego kolor jest jasno żółty, bardzo dobre kupowałam kiedyś w Kuchniach Świata), a do samej zupy dodaję jedynie tofu i szczypiorek, to najprostsza, klasyczna wersja, choć miso można przygotować z bardzo wieloma dodatkami, ale to temat na oddzielny post...

Przepis dedykuję Ewie a wpis wszystkim tym, których za każdym razem ciągnę na sushi:)

Miso

(porcja dla 2 os.)

Dashi:
1 płatek kombu, ok. 10cm, opłukany zimną wodą i pocięty nożyczkami na mniejsze kawałki
3 suszone grzyby shiitake

ponadto:
ok. 5-6 czubatych łyżeczek białej pasty miso
tofu, pokrojone w kostkę
posiekany szczypiorek

Grzyby zalać 1l gorącej wody, zostawić do namoczenia, ok. 2-3godz., woda powinna ostygnąć a grzyby być idealnie miękkie (można i nawet lepiej, moczyć je przez noc razem z kombu, kombu dodajemy do grzybów gdy woda ostygnie). Do namoczonych grzybów dodać kawałki kombu i moczyć je min. 30 min (lub razem przez noc, jw). Grzyby wyjąć a bulion gotować na małym ogniu, aż glony będą miękkie.
Odlać ok. pół szklanki bulionu i rozmieszać w nim ok. 5-6 łyżeczek pasy miso (lub więcej, w zależności od intensywności pasty miso), wlać do gorącego bulionu, wymieszać i natychmiast zdjąć z ognia (nie gotować!). Wlać do miseczek z wcześniej pokrojonym tofu, posypać szczypiorkiem i gotowe. Podawać natychmiast.

Smacznego!

Lato w Polsce. Migawki. Analogowo.

2011-09-27T09:43:00.003+01:00

Ostatnie dwa tygodnie minęły z prędkością światła, dniami wypełnionymi po brzegi. Powoli otwieram drzwi jesieni, korzennym ciastom, rozgrzewającym zupom. Jeszcze oglądam się przez ramię, przed chwilą było lato, jego niezwykle ciepłe i słoneczne zakończenie, które mam ochotę schować do kieszeni miękkiego swetra i skubać jak ciepłą drożdżówkę w chłodne, jesienne dni. Tak jak wspomnienia, okruszki lata i smaki spotkań, które kryją się w zakamarkach fotografii, w tle, w tym co poza kadrem...

...i "last but not least" jeden z polaroidów, jaki zrobiłam Polaroidem Delie (Delie ;-))

Ogórki musztardowe i dynia słodko-korzenna. Domowe pikle.

2011-09-13T16:44:00.004+01:00

Na życzenie Czytelniczki, przedstawiam przepisy na domowe pikle, które świetnie pasują nie tylko do pasztetu z cukinii. Były to tegoroczne ogórki w zalewie musztardowej i zeszłoroczna dynia słodko-korzenna.
Oba przepisy oraz sposób wykonania cytuję za moją Babcią. Do ogórków w musztardowej zalewie dodałam curry i miód, wyszło wspaniale. Z marynowaną dynią jest tak, że Babcia robi ją trochę "na oko", proporcje można więc nieco modyfikować, zalewę spróbować i doprawić wg własnego upodobania. Jeśli jest za kwaśna dodać trochę więcej wody i nieco dosłodzić (zalewa powinna być bardziej słodka niż kwaśna). Nie przesadzałabym jedynie z goździkami i cynamonem, mają jedynie podkreślić smak dyni, a nie zdominować ją.

Miłego eksperymentowania, sezon na dynię już tuż tuż!

Ogórki w zalewie musztardowej

1 szkl. octu 10%
ok.1/2 szkl. fruktozy (lub cukru) + 3 łyżki miodu (w sumie ma być 1 szkl.)
5 łyżeczek musztardy sarepskiej
1/2 łyżeczki curry
1 litr wody
ogórki

Składniki zalewy, oprócz miodu wymieszać i zagotować. Do ciepłej zalewy dodać miód, wymieszać i pozostawić do ostudzenia. W tym czasie przygotować ogórki. Obrać je ze skórki, pokroić na ćwiartki, usunąć pestki i ułożyć w słoikach. Ogórki zalać zimną zalewą, słoiki zakręcić i zapasteryzować - gotować 10 min. (z pokrywką) od momentu zagotowania się wody. Pozostawić w wodzie do ostudzenia (pokrywkę zdjąć).

Dynia marynowana z goździkami i cynamonem

1 szkl. octu 10%
5 szkl. wody
1 łyżka soli
3/4 szkl. fruktozy (lub cukru)
5-6 goździków
1/3 łyżeczki cynamonu
dynia

Dynię pokroić w kostkę, zasypać fruktozą (lub cukrem) z dodatkiem goździków i cynamonu, zostawić na noc. Następnego dnia, przygotować zalewę z octu, wody i soli, zalać nią dynię i gotować ok 10 min, pilnując aby dynia nie rozgotowała się, ma pozostać jędrna.
Gorącą dynią z zalewą napełniać słoiki, zakręcać i stawiać do góry dnem, pozostawić do ostygnięcia.

Smacznego!

Kartoflanka z kurkami.

2011-09-07T17:55:00.003+01:00

"Król zażądał zwyczajnego obiadu!!! Pani to rozumie? Zwyczajnego obiadu! Nie chce biszkoptów, bezów, zupy nic! Nie życzy sobie widzieć marcepanów, mazurków ani soku pomarańczowego. Wczoraj całą wazę zupy truskawkowej osobiście wylał do garnka dla ptaków, a dziś od rana żąda zwykłego obiadu. Oświadczył, że raczej umrze z głodu, niż weźmie do ust jeszcze jedno słodkie paskudztwo. Tak powiedział: - słodkie paskudztwo!
- Może ja coś wymyślę? - Mirabelka zastanowiła się przez chwilę. - Jeśli król ma takie życzenie, to podajcie mu na obiad kartoflankę z chlebem. (...)
Zakasała rękawy i włożyła fartuch, przygotowała drożdże, ciasto w dzieży i odczekała, aż urośnie. Sama napaliła w piecu i własnoręcznie wkładała do niego uformowane bochenki. Pilnowała, by chleb nie przypiekł się zanadto a kiedy zaczęła wyjmować go z pieca, po pałacu rozszedł się tak smakowity zapach, że wszystkim bez wyjątku, ciekła z ust ślinka.(...) Król chodził po komnacie nerwowym krokiem: tam i z powrotem, tam i z powrotem. A kiedy go wreszcie poproszono do stołu (...) zjadł pełen talerz zupy i zagryzł chlebem"*

Upiekłam chleb, ugotowałam kartoflankę. Z kurkami. Proste smaki cieszą.

Kartoflanka z kurkami
(przepiz zgodny z KPP)

250 g kurek
2 łyżki masła
świeżo mielony czarny pieprz
sól morska i 1 łyżeczka sosu sojowego
2-3 łyżeczki soku z cytryny
2 duże szczypty majeranku
1/2 małej pietruszki, pokrojonej w kosteczkę
1/2 małej marchewki, pokrojonej w kosteczkę
4-5 średnich ziemniaków, pokrojonych w średnią kostkę
3 łyżki kwaśnej śmietany

Kurki umyć, większe przekroić na pół, mniejsze zostawić w całości.
Do rozgrzanego garnka włożyć masło, gdy się roztopi dodać kurki, odrobinę pieprzu, soli i łyżeczkę sosu sojowego. Kurki dusić na maśle kilka minut, następnie zalać 1l zimnej wody, dodać łyżeczkę soku z cytryny, majeranek i gotować, aż kurki będą półmiękkie. Dodać warzywa pokrojone w kosteczkę, gotować do miękkości. Doprawić pieprzem i solą, dodać śmietanę i jeszcze 1-2 łyżeczki soku z cytryny (spróbować i ew. dodać ciut więcej, zupa nie powinna być mdła) i pogotować chwilkę. Podawać samą lub z ulubionym chlebem.

Smacznego!

* Renata Opala "Słonecznikowa Dziewczynka"

Pasztet cukiniowy z halloumi lub oscypkiem.

2011-09-04T10:29:00.007+01:00

Lato minęło niepostrzeżenie. Na krzaczkach nie widać już poziomek, dziś zjemy ostatnie ogórki, za to rośnie nam dynia. Ogórki zostały zamienione m. in. na przepyszne pikle (w zalewie musztardowej z curry i miodem, przebój tego lata!), które jak ulał pasują do pasztetu z cukinii, wraz z zeszłoroczną dynią marynowaną na słodko-korzennie. Jakiś czas temu, jedna z Czytelniczek poprosiła mnie na FB o przygotowanie przepisu wg KPP, na pastę z cukinii i cieciorki, do chleba. Zamiast pasty upiekłam pasztet z dodatkiem słonego owczo-koziego sera halloumi, drugą wersję upiekłam z wędzonym oscypkiem. Pasztet wspaniale pasuje do świeżego chleba, jak i solo, koniecznie z ulubionymi piklami lub ogórkami małosolnymi.

Pasztet cukiniowy z ciecierzycą i halloumi lub oscypkiem
(przepis zgodny z KPP)

4 nieduże cukinie - ok. 1.30kg
1 mała cebula, pokrojona w kostkę i zeszklona na oleju roślinnym (opcjonalnie)
świeżo mielony czarny pieprz
1 szczypta chilli powder hot (lub ulubionego chilli w proszku)
4-5 łyżek otrębów owsianych
sól morska
1 puszka ciecierzycy (450 g) lub 3/4 szkl. suchej ciecierzycy, namoczonej przez noc,
następnie odcedzonej, zalanej świeżą wodą i ugotowanej do miękkości z 1/4 łyżeczki sody
1 łyżeczka soku z cytryny
1 duża szczypta majeranku
125 g halloumi lub wędzonego oscypka (do wyboru), startego na tarce jarzynowej
3 białka

Cukinię, ze skórką, zetrzeć na tarce jarzynowej, do durszlaka.
Lekko posolić i odstawić na kilka godzin (w lodówce można na 24godz.)

Cebulę pokroić w kosteczkę, zeszklić na oleju roślinnym, następnie dodać startą cukinię i dusić razem.

Jeśli nie dodajemy cebuli, cukinię smażyć na kilku łyżkach oleju roślinnego, dodać pieprzu do smaku, smażyć do miękkości, cukinia puści jeszcze sporo soku, smażyć aż sok odparuje a cukinia będzie miękka.
Masę przełożyć do miski i odstawić do przestygnięcia, aż będzie letnia. Jeśli w tym czasie cukinia puści jeszcze trochę soku, należy go odlać.

Dodać otręby, wymieszać. Ciecierzycę zmiksować na pastę z odrobiną wody, w której się gotowała (lub zalewy z puszki) i dodać do masy, dokładnie wymieszać. Jeśli wybierany ser halloumi, dodajemy go teraz, całość mieszamy, próbujemy i jeśli potrzeba dosalamy (kiedy dodajemy halloumi, solimy ostrożnie lub wcale, gdyż słony ser halloumi trochę masę posoli). Dodać sok z cytryny oraz majeranek i jeśli wybieramy oscypek, dodajemy go teraz, całość mieszamy. Dodawać pianę z białek, w dwóch partiach, całość delikatnie mieszając. Spróbować i jeśli potrzeba dodać odrobinę chilli lub pieprzu (i jeśli masa jest za rzadka dodatkową łyżkę otrąb) i ew. troszkę soli.

Masę przelać do żaroodpornej foremki lub blaszki wyłożonej pergaminem (o wym. np. 25x14x7cm)
Piec 1 godz. w 180st.C. Studzić w foremce. Pyszne z domowymi piklami.

Smacznego!

PS A w ostatnią sobotę wakacji i chyba najgorętszy dzień lata, spotkałam w ogrodzie...

Na schyłek lata. Słoneczny Rzym.

2011-08-31T10:22:00.001+01:00

Tygodnie mijają mi jak dni, minął ostatni weekend lata i jego niezwykle upalna sobota, tak jakby natura chciała tego jednego dnia wynagrodzić wszystkie inne, pochmurne. Schyłek lata pachnie chłodnymi wieczorami a ja wspominam zapach nagrzanej kory drzew w ogrodach Borghese i smak ciepłego panini z mozzarellą i bakłażanem, które mogłabym jeść codziennie. I światło, które w każdym miejscu miasta jest inne, wymagające, z którym próbuję znaleźć wspólny język. I ludzie (często z uroczymi psami ;), którzy tworzą smak miejsc. Gdziekolwiek przysiadam, przechodzę czy zatrzymuję się, staję się mimowolnym obserwatorem przepływającej rzeczywistości, uwielbiam to. Kolejne migawki ze słonecznego Rzymu, na rozświetlenie schyłku lata. Analogowo.

Tagliatelle z sosem kurkowym.

2011-08-14T21:21:00.005+01:00

Tegoroczne lato nie chce rozpieszczać, więc kiedy zdarza się skwarny, prawdziwie letni dzień, chłonę go całą sobą. Idąc do sklepu z moim ulubionym, starym, wiklinowym koszykiem, patrzę na poruszające się gałęzie, zamykam oczy i wącham powietrze. Skręcam w wąską ścieżkę, przecinającą wysokie trawy, idę w słońcu, otoczona chmarami cytrynowych i białych motyli. Pod słońce wyglądają jak zamglone kadry ze zdjęć mojego dzieciństwa. Jak to, na którym mam kilka lat, stoję z Mamą w ogrodzie, wśród kwiatów, a Mama wplata mi jeden we włosy. Wciąż mam to zdjęcie. Wciąż pamiętam jak wiele motyli przylatywało na te kwiaty. Pawie oczka, cytrynki. I mnóstwo pszczół. Dziś, siadam na schodach tego samego domu, jest ciepłe popołudnie, trzymam talerz makaronu z kurkami, jem siedząc na schodach, gapię się w niebo i jestem szczęśliwa. Zaraz wróci Babcia, ugotuję Jej makaron i podam z kurkowym sosem, wiem, że będzie Jej smakować. Chwilo trwaj!

Tagliatelle z sosem kurkowym
(przepis zgodny z KPP, porcja dla 2-3 os.)

250 g kurek
1/2 łyżki masła
1 mała cebulka, pokrojona w drobną kostkę
1 mały ząbek czosnku lub 1/2 większego, przeciśniętego przez praskę
pieprz czarny
sól
100 ml białego, wytrawnego wina
tymianku, na czubku noża
200 ml śmietanki kremówki
do posypania: świeżo utarty parmezan

Kurki umyć, większe przekroić na pół, mniejsze zostawić w całości.
Na rozgrzaną patelnię dodać masło, gdy się roztopi, pokrojoną w kosteczkę cebulę. Gdy cebula się zeszkli, dodać kurki, czosnek i pieprz. Posolić do smaku, dodać wino oraz tymianek i dusić do miękkości, aż płyn w połowie odparuje. Dodać śmietankę, dusić, aż sos lekko zgęstnieje. Podawać z pappardelle lub tagliatelle, całość posypać świeżo utartym parmezanem.

Smacznego!

W drodze na Trastevere. Rzym. Analogowo.

2011-08-08T12:53:00.003+01:00

Spacer na Trastevere jest długi i leniwy, lubię nigdzie się nie śpieszyć i skręcić tam, gdzie coś przyciągnie moją uwagę. Przekraczając rzekę, zostawiam za sobą cały gwar i wchodzę w spokojne i wąskie uliczki Zatybrza. Włóczę się nimi, spotykam niezwykle towarzyskiego jamnika i "śpiewającego" psa, nie mogę napatrzeć się na wnętrze Bazyliki Santa Maria, mogłabym tam siedzieć godzinami. Odkrywamy starą cukierenkę (o której więcej napiszę następnym razem) ze świeżutkimi i pysznymi ciasteczkami, które zjadamy na obdrapanej, błękitnej ławce, tuż obok cukierni...

Wszystkie drogi...

2011-07-25T15:32:00.002+01:00

...prowadzą do Rzymu.

Tętniącego tłumem przepływających jak rzeka ludzi. Zostawiam walizki i wychodzę z hotelu, skręcam w pierwszą lepszą uliczkę, idę przed siebie bez celu, oddycham ciepłym powietrzem i po chwili znajduję się u szczytu Schodów Hiszpańskich, zalanych światłem, rozmowami i morzem kwitnących kwiatów. Siadam i chłonę, przyglądam się temu morzu kwiatów, ludzi, wciąż przechodzących, odpoczywających, rozmawiających. Rzym jest wielki i wibrujący, z małymi oazami spokoju, które wyrastają niespodziewanie na drodze niekończących się wędrówek. Wystarczy skręcić w małą uliczkę, trochę się zgubić, by znaleźć się daleko od zgiełku, w zupełnej ciszy, tam gdzie pies „śpiewa” wraz z włączającym się alarmem, panowie mechanicy grają w karty w garażu, rzemieślnicy naprawiają skrzypce czy reperują dywany a starszy pan, siedzący na krześle przed swoim sklepem, nie pozwala zrobić sobie zdjęcia, ale na pożegnanie, teatralnym gestem przesyła w powietrzu całusa. Miasto, w którym nie sposób się nudzić, gdzie za każdym właściwie rogiem czeka coś niezwykłego, pięknego, choć nie mieszczącego się na liście najważniejszych zabytków. A te są potężne, dostojne, wizualnie dobrze znane i oblepione zwiedzającymi. Szukam sposobu, by odnaleźć je dla siebie, zdekonstruować, fotografuję aparatem analogowym, więc przez jakiś czas te zdjęcia, ludzie, budynki, napotkane psy, nastrój, kolory, materializują się tylko w mojej pamięci. Kolory starych murów, okiennice, światło, są zachwycające, nie mogłam oderwać od nich wzroku, chłonąc tę mozaikę.
Jak dobrze, myślę sobie, że większość z nich nie została odrestaurowana, pokryta równiuteńką warstwą w jednolitym odcieniu.

Czereśnie. Chłodnik.

2011-07-16T13:20:00.008+01:00

Zasypiam w pościeli pachnącej wiatrem i słońcem, tym specyficznym zapachem, który znam od dzieciństwa, tak pachnie tylko tutaj. Do dużej, błękitnej filiżanki i starego, emaliowanego kubeczka zbieram poziomki, wiśnie i borówki, prosto z krzaka smakują nieziemsko, czekam na chrupiącą sałatę i słodkie jak miód ogórki, za to kocham ogród moich Dziadków. Za oknem świerszcze cykają jak oszalałe, mam wrażenie, że pod oknem mam gigantyczną orkiestrę, której mogę słuchać godzinami i która nigdy mi się nie znudzi, hipnotyzuje wręcz i upaja. A potem był deszcz, lubię wsłuchiwać się w jego rytm, po prostu wtopić się w ten dźwięk, a potem wąchać tę słodką, chłodną rześkość, którą daje powietrzu...
Na targu wybieram czereśnie, tym razem nie te ciemne, wręcz czarne i dekadnenckie, ale te delikatniejsze, jaśniejsze, w smaku świetliście słodkie. Chłodnik z nich smakuje jak upalny dzień w cieniu drzew...

..............................................................................................

W najbliższych tygodniach będę mieć ograniczony dostęp do internetu, na komentarze i maile będę odpisywać w miarę możliwości, proszę więc o wyrozumiałość:) Pozdrawiam Was serdecznie i życzę słonecznego weekendu!

Chłodnik czereśniowy

(przepis zgodny z KPP)

500g czereśni (waga po wypestkowaniu)

syrop z agawy (lub cukier) - do smaku

1 szczypta cynamonu

2 goździki

1 mała szczypta soli

1/2 kubeczka kwaśnej śmietany

4-5 łyżeczek soku z cytryny, do smaku

Do 1 1/4 l wrzątku dodać czereśnie, posłodzić, dodać cynamon, goździki oraz odrobinę soli. Gotować do miękkości owoców. Dodać śmietanę i dosmakować sokiem z cytryny, zmiksować i schłodzić. Podawać sam lub z ulubionym makaronem.

Smacznego!

Drożdżowy placek na maślance. Z rabarbarem. Lub z truskawkami.

2011-06-30T18:50:00.017+01:00

"Truskawki się kończą, a jagód jeszcze nie ma. W zeszłym roku o tej porze już były jagody...", zagaduje mnie Pani, od której kupuję truskawki na targu.
Mój czas w Polsce nieodłącznie wiąże się z wizytami na targu. Wsiadam na stary rower, którego koszyki pomieszczą wszystkie dary lata i jadę w tę krainę, w której mrugają do mnie kopce czereśni i cukinii, łubianki truskawek, góry pomidorów i jajek, wiaderka kwiatów, bukiety czosnku. I przede wszystkim ludzie, klimat, psy śpiące pod sklepem, ten nieodparty urok małego targu... uwielbiam to!
I lubię siedzieć w kawiarnianym ogródku, pod wielkim drzewem lub jak dziś, w oszklonej werandzie, w wiklinowym fotelu, skąd właśnie do Was piszę, gdzie o zmroku palą się świece i migają lampki. Lubię pić kawę, jeść kawową bezę, kiedy z głośników, delikatnie sączy się głos np. Eryki Badu czy Melody Gardot ...

...............................................................................................................................................

Ten placek drożdżowy piekłam wielokrotnie, najpierw z rabarbarem, którego kwaskowość, przyjemnie z ciastem kontrastowała, później z truskawkami i zapewne upiekę go jeszcze z innymi owocami lata. Jest niezwykle prosty, dość długo pozostaje wilgotny i rozpływa się w ustach. Polecam:)

Drożdżowy placek na maślance, z rabarbarem
lub truskawkami (przepis zgodny z KPP)

500g mąki (pszennej, orkiszowej, wg uznania)
kurkumy na czubku noża lub łyżeczka amarantusa
3/4 szkl. ciepłej, lekko podgrzanej maślanki
150 g roztopionego masła
2 jajka
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
135 g syropu z agawy (lub cukru), lub więcej, wg uznania
mała szczypta imbiru
szczypta soli
rabarbar, pokrojony w kawałki lub truskawki pokrojone na połówki
na wierzch ciasta: syrop z agawy (lub gruby brązowy cukier)

Zaczyn
15 g świeżych drożdży
3 łyżeczki mąki
1 łyżeczka fruktozy (lub cukru)
ciepła woda, tyle aby zaczyn miał konsystencję gęstej śmietany

Wszystkie składniki wymieszać, odstawić w ciepłe miejsce, aż drożdże urosną.
Do mąki dodać zaczyn, ciepłą maślankę, miksując na średnich obrotach dodać odrobinę kurkumę lub amarantus, po jednym jajku, syrop (lub cukier). Wciąż miksując dodawać partiami roztopione masło, gdy ciasto wchłonie jedną część masła, wtedy dodać kolejną. Dodać imbir oraz sól, miksować kilka minut, aż ciasto stanie się gładkie i elastyczne. Miskę z ciastem przykryć przezroczystą folią, odstawić w ciepłe miejsce, na 1 godz., do wyrośnięcia.
Wyrośnięte ciasto wyłożyć na lekko natłuszczony olejem roślinnym blat i krótko wyrobić. Przełożyć do natłuszczonej i wyłożonej pergaminem blaszki (użyłam foremki o wym. ok. 20x30cm, jeśli ciasto ma być wyższe, używam mniejszej foremki) i delikatnie rozciągnąć lekko natłuszczonymi olejem dłońmi. Na wierzchu ciasta ułożyć pokrojony w kawałki rabarbar lub połówki truskawek, blaszkę z ciastem odstawić w ciepłe miejsce, do wyrośnięcia, na ok 1 godz., ciasto podwoi swoją objętość.
Piekarnik nagrzać do 180st. C, ciasto polać syropem z agawy lub posypać grubym brązowym cukrem.
Piec 15min., następnie temp. zmniejszyć do ok. 165-170st.C i piec ok 30 min., do suchego patyczka.

Smacznego!

Lody fistaszkowe

2011-06-21T02:21:00.007+01:00

Malutka jaskółka uwięziona między podwójnym, zablokowanym oknem, szamocze się bezsilnie. "Nie możemy jej tu tak zostawić!". Wkładam dłonie między tafle szyby i delikatnie łapię ją za skrzydełka, wciąż do niej mówiąc a może raczej do siebie, nie wiem która z nas była bardziej przestraszona. Przyglądam się jej. To przedziwne, ciepłe uczucie trzymać na dłoni coś tak pięknego, niedostępnego, jest malutka, nagrzana słońcem, śliczna. Przez te kilkadziesiąt sekund zastanawiam się, jak długo tam była, czy nie jest wyczerpana, czy poleci? Szybko wzbija się w powietrze a ja czuję ulgę i radość...

To lato obfitować będzie w domowe lody, zdecydowanie. Robi się je niezwykle łatwo i zanim znikną jedne, mam już pomysł na kolejne i wielką ochotę eksperymentować. Liczę więc na gorące lato, jako pretekst do wypróbowania nowych smaków, by przygotowywać ulubione lody moim bliskim (Bakaliowe? Proszę bardzo!) i odkrywać przed nimi nowe smaki (ciekawe czy polubią lody różane?) Tym razem coś dla wielbicieli masła orzechowego, lody fistaszkowe. Lekko słone, aksamitne, orzechowe... Pyszne!

Lody fistaszkowe
(przepis zgodny z KPP)

450 ml mleka
300 ml śmietanki kremówki
50 g syropu z agawy, fruktozy (lub cukru)
2 żółtka, roztrzepane
150g lekko solnego masła orzechowego
1 mała szczypta imbiru

Mleko ze śmietanką i syropem lub fruktozą (lub cukrem) zagotować, gdy zacznie się gotować natychmiast zdjąć z ognia, odstawić do przestygnięcia.
Gdy będzie letnie dodać roztrzepane wcześniej żółtka oraz imbir, i wszystko wymieszać trzepaczką balonową. Dodać masło orzechowe i całość zmiksować. Przelać do pojemnika i wstawić do zamrażarki na ok.4 godz., masa powinna stężeć. Po tym czasie posiekać nożem, zmiksować na gładką masę, ponownie przełożyć do pojemnika i mrozić ok. 4godz. Czynność powtórzyć 2-3 krotnie, po ostatnim miksowaniu masę przełożyć do pojemnika i schłodzić, gdy stężeje, lody są gotowe.

Smacznego!

Orkiszowy razowy na miodzie. Najprostszy, pyszny.

2011-06-18T00:29:00.014+01:00

Ostatnio nie ciągnie mnie do ciężkich, żytnich razowców, piekę za to bagietki i lekkie razowce. Wiem też, że są osoby, które wolą lżejsze chleby pełnoziarniste i to jest wymarzony chleb dla nich. Razowiec orkiszowy, lżejszy, delikatniejszy w smaku i strukturze niż żytni, dość długo zachowujący świeżość i bajecznie prosty do wykonania. Chciałam wypracować przepis łatwy i niezbyt pracochłonny, nie potrzeba nawet miksera, składniki wystarczy wymieszać łyżką. Do ciasta chlebowego można dodać ulubione ziarna, słonecznik czy pestki dyni, więcej miodu czy trochę czarnuszki, można też część mąki orkiszowej razowej zastąpić orkiszową jasną, dla uzyskania jeszcze lżejszego bochenka, wg uznania. Pasuje do słodkich i słonych dodatków, bardzo lubię robić z niego grzanki. Chleb zachowuje świeżość do kilku dni.
Polecam!

Orkiszowy razowy na miodzie

Zaczyn:
70 g aktywnego zakwasu żytniego
115 g wody
100 g mąki orkiszowej razowej

Wszystkie składniki wymieszać, miskę szczelnie przykryć folią, zostawić w temp. pokojowej na 12-18godz.

Ciasto właściwie:
cały zaczyn
300 g letniej wody
1/3 łyżeczki drożdży instant
1 łyżka soli morskiej
1 łyżka miodu lub syropu z agawy (lub więcej, wg uznania)
420 g mąki orkiszowej razowej (ew. część razowej można zastąpić jasną, wg uznania)
opcjonalnie: ulubione pestki

Wszystkie składniki dokładnie wymieszać, np. łyżką, ciasto przelać do foremki wysmarowanej olejem roślinnym i wysypanej otrębami (użyłam foremki o wym. ok. 22x13x7,5cm)
Foremkę odstawić w ciepłe miejsce do wyrastania, ciasto ma wypełnić foremkę do jej brzegów.
Piec: 15 min w 230st. C, następnie temp. zmniejszyć do 190st. C i piec kolejne 40-45 min. Studzić na kratce, kroić po zupełnym ostudzeniu.
Chleb zachowuje świeżość do ok. 6dni.

Smacznego!

Lody różane

2011-06-09T23:59:00.008+01:00

Leżę w łóżku, nie mogąc zasnąć, a do głowy przychodzą mi pomysły na nowe dania i połączenia smaków. Lody różane, pomyślałam... Smakują tak, jak pachniała droga do domu ze szkoły lub biblioteki miejskiej, w której uwielbiałam spędzać godziny. Zupełnie o tej drodze zapomniałam. Nieco dłuższa, ale prowadząca obok ogrodzenia porośniętego dziką różą. Uwielbiałam ten zapach, był ciężki, odurzający, słodki, orientalny, bardzo intensywny, pragnęłam zatrzymać go na dłużej. I oto jest, rozpływa się i intensyfikuje, smakuje zapachem róży, jeśli tak można to ująć.

"Jem różę!", powiedział ze zdumieniem. I ja jem różę, a właściwie zjadłam, bo ta niewielka porcja którą przygotowałam, okazała się za mała i szybko zniknęła. Lody są doskonałe, upojne w smaku, rzekłabym...

Lody różane
(przepis modyfikowany, zgodny z KPP
na podst. lodów kokosowych V. Bhumichitr'a)

300 ml mleka
200 ml śmietanki 36-38% tł.
4 łyżeczki syropu z agawy (lub cukru)
płatki z 7-8 suszonych róż
2 1/2 - 3 łyżeczki wody różanej*
2 jajka
imbiru na czubku noża
soli morskiej na czubku noża
10 kropli soku z cytryny (ok. pół łyżeczki)

Mleko ze śmietanką, syropem (lub cukrem) oraz płatkami róż, podgrzewać na średnim ogniu, gdy się zagotuje, natychmiast zdjąć z ognia, dodać wodę różaną i odstawić do ostygnięcia.
Następnie, mieszając trzepaczką balonową, dodawać po jednym jajku, wcześniej dokładnie roztrzepanym i mieszać do połączenia składników. Dodać odrobinę imbiru, soli i cytryny i wymieszać.
Przelać do foremki i mrozić ok. 4 godziny (lub jeśli czas nie pozwoli, można mrozić przez noc).
Po tym czasie masę wyjąć, podzielić ostrym nożem i zmiksować na kremową masę, masę przełożyć do foremki, mrozić ok. 4 godz. Czynność powtórzyć 3-4 krotnie, po ostatnim miksowaniu masę ponownie schłodzić, gdy stężeje, lody są gotowe.

Smacznego!

* w zależności od intensywności wody różanej, najlepiej najpierw dodać jej nieco mniej, spróbować i potem ew. dodać troszkę więcej

Pappardelle ze stekiem w pieprzu i sosem z gorgonzolą

2011-05-27T13:59:00.003+01:00

"Co by Cię uszczęśliwiło?"
"Czego w życiu żałujesz najbardziej?"
"Gdzie chciałbyś obudzić się jutro rano?"
"Jaki jest Twój sekret?"
"Zanim skończy się dzień, co chciałbyś, żeby się wydarzyło?"

Pięćdziesiąt ludzi, jedno pytanie. To projekt, w którym pięćdziesięciu przechodniom - ochotnikom, zadaje się jedno, proste, lecz jak się okazuje wcale nie takie proste pytanie. Pytanie słyszą dopiero, gdy zgodzą się wziąć udział w projekcie. Odpowiedzi są zabawne, zaskakujące, refleksyjne. W świecie, w którym wszystko pędzi, gna, fascynujące jest obserwowanie tego chwilowego zatrzymania, przemyśleń i spontanicznych emocji. Zatrzymujemy się i my, oglądacze, pytania padają i w naszych głowach...
Na stronie projektu znajdują się filmiki z Nowego Jorku, Londynu i Nowego Orleanu. Idea się rozprzestrzenia, pytania się zmieniają, w sieci można znaleźć więcej filmików, między innymi z Denver, Galway (film zrobiony przez Polaka, studenta wydziału filmowego z Galway) czy Perth.

Dzisiejsze danie to szybki i sycący makaron, w pysznym, kremowym sosie z gorgonzolą, białym winem, zeszkloną szalotką i kawałeczkami steku z pieprzem. Jak przygotować stek? Ja smażę go w najprostszy sposób: umyty i osuszony papierowym ręcznikiem stek, posypuję niedbale i niezbyt drobno rozgniecionym w moździerzu czarnym pieprzem, smażę na gorącym oleju (czas smażenia zależy od tego czy wolimy stek lekko, średnio czy dobrze wysmażony), dopiero pod koniec smażenia posypując płatkami soli morskiej. Po przestudzeniu kroję w cienkie paseczki i dodaję do gorącego sosu.

Pappardelle ze stekiem w pieprzu i sosem z gorgonzolą

(przepis zgodny z KPP, porcja dla 2 osób)

2 łyżeczki oleju roślinnego

1 szalotka, pokrojona w kosteczkę

125 ml śmietanki kremówki

1 usmażony stek z pieprzem, o wadze ok. 230-250g, pokrojony w paseczki

110-120g gorgonzoli (lub nieco mniej, w zależności od ostrości sera), pokrojonej w kawałki

świeżo mielony czarny pieprz, do smaku

odrobina soli, do smaku

1 łyżka białego, wytrawnego wina

2 łyżeczki kwaśnej śmietany

1 mała szczypta tymianku

do podania: makaron pappardelle, lub tagliatelle (wodę na makaron posolić odrobinę)

W rondlu rozgrzać olej, zeszklić szalotkę. Dodać śmietankę, gorgonzolę i odrobinę świeżo mielonego pieprzu. Gotować na średnim ogniu, aż gorgonzola się rozpuści. Spróbować jeśli sos jest mdły, dodać jeszcze kawałeczek gorgonzoli. Dodać odrobinę soli, wino oraz śmietanę, odrobinę tymianku. Dodać stek pokrojony w paseczki i gotować kilka minut, aż sos nieco zgęstnieje. Wymieszać z gorącym makaronem i podawać natychmiast, na ogrzanych talerzach.

Smacznego!

"In the mood for love"

2011-05-23T00:34:00.004+01:00

Po wielu latach, ponownie obejrzałam "In the mood for love"*. I zatopiłam się w nim.
W subtelny klimat gestów, gry uczuć, która wije się jak ciasne korytarze mieszkań i ciemne, wąskie uliczki Hongkongu. Gdzieś pomiędzy, w czujnym, ludzkim gąszczu toczy się subtelna, powściągliwa gra gestów, spojrzeń, pełna niedopowiedzeń, wyznaczonych zasad. Nic nie jest oczywiste, kropka nie została postawiona. Pozornie powtarzalne sekwencje, które czasem odróżnić można tylko kolorem sukienki głównej bohaterki, podskórnie kipią emocjami. Niemal każdy kadr z tego filmu mógłby być piękną fotografią. Barwy, faktury, detale, nawet odrapane uliczki nabierają czaru. I to coś nieuchwytnego w ruchu, spojrzeniu, dystansie i konwenansach. Odrobinę oniryczne, powolnie płynące z muzyką obrazy, niczym elementy układanki, składają się w całość, w której brakuje kilku puzzli. Nie wszystko jest oczywiste i wcale być nie musi. Film uwodzi obrazem i karmi zmysły.

*"In the mood for love" ("Spragnieni miłości")
reż. Wong Kar Wai

Ekspresowe racuszki śniadaniowe

2011-05-21T15:56:00.001+01:00

Co zrobić gdy okazuje się, że w domu nie ma już ani jednego jajka ani żadnego mleka?
Jest za to maślanka i wielka ochota na racuszki. Zanim wybierzemy się na zakupy, smażę szybkie placuszki. Mięciuteńkie, pulchne, aromatyczne. W sam raz na weekendowe śniadanie dla dwojga.

Miłego weekendu!

Ekspresowe racuszki śniadaniowe

(przepis zgodny z KPP, porcja dla 2 osób)

1 szkl. mąki (pszennej, orkiszowej, wg uznania) wymieszanej z
1/3 łyżeczki sody i 1/3 łyżeczki proszku do pieczenia
1 1/2 szkl. maślanki (troszkę mniej lub więcej, w zależności od mąki i gęstości maślanki)
kurkumy na czubku noża
1/2 łyżeczki ekstraktu z wanilii
2 łyżeczki dowolnego syropu (klonowego/ z agawy)
2 łyżeczki oleju roślinnego
1 mała szczypta imbiru
1 mała szczypta soli

do podania: ulubione dżemy i syropy

Wszystkie składniki wymieszać w podanej kolejności.
Smażyć niewielkie racuszki, 1 łyżka = 1 racuszek, na minimalnej ilości tłuszczu, lub bez tłuszczu.
Podawać od razu z ulubionym dżemem lub syropem.

Smacznego!

W oczekiwaniu na lato...

2011-05-14T22:02:00.005+01:00

...wiosenne migawki.

(PS Z powodu wczorajszej awarii, blogger wykasował ostatni wpis,

wraz z Waszymi komentarzami, dodaję go więc ponownie.)

Wędzony łosoś. Makaron.

2011-04-29T23:25:00.006+01:00

Jeden z naszych ulubionych makaronów: wędzony łosoś, na ciepło, w śmietanowym sosie.
Miły mój jest jego szczególnym miłośnikiem i jeśli tylko mam w lodówce kawałek wędzonego łososia, to pewne jest, że pojawi się taki makaron. Dodatkową jego zaletą jest to, że przygotowuje się go błyskawicznie.

Słonecznego weekendu Wam życzę!

Makaron z wędzonym łososiem w śmietanowym sosie

(przepis zgodny z KPP, porcja dla 2 osób)

1 łyżka oleju z pestek winogron
1 szczypta świeżo mielonego czarnego pieprzu
250g wędzonego łososia, pokrojonego na kawałeczki
1 mały pęczek koperku
ok. 3/4 kubeczka kwaśnej śmietany

do podania: ugotowany makaron tagliatelle (wody na makaron nie solić!)

Do rozgrzanego rondla dodać olej i szczyptę pieprzu, gdy olej się rozgrzeje, dodać łososia, smażyć przez ok. 3min. Dodać koperek i śmietanę, dusić kilka minut, aż sos lekko zgęstnieje.
Wymieszać z gorącym makaronem i podawać natychmiast.

Smacznego!

Lekki krupnik.

2011-04-27T21:07:00.004+01:00

Jeden z filmów jaki obejrzeliśmy w czasie Świąt, uświadomił mi jak bardzo, po świątecznych przysmakach, mam ochotę na zwykłe, proste jedzenie. Jedna z bohaterek filmu "Człowiek bez przeszłości", gotuje głównemu bohaterowi skromny krupnik, którym próbuje przywrócić mu siły po niedawnym wypadku. Jakże nabrałam ochoty na taki parujący talerz! Po serniku i bigosie, to właśnie to czego potrzebuję, pomyślałam. Lekki, nie gęsty i delikatny krupnik warzywny, "jak dla chorego", jak powiedziałby mój Dziadek:)

Lekki krupnik

(przepis zgodny z KPP)

ok. 1 - 1,25 l wrzątku
5 łyżek drobnej kaszy jęczmiennej
1 suszony grzybek
1/2 ząbka czosnku, startego na tarce
1 mały listek laurowy
sól, sól ziołowa, do smaku
trochę posiekanej natki pietruszki lub kilka listków selera naciowego
mała szczypta tymianku
1 mała pietruszka lub 1/2 średniej pietruszki pokrojona w kostkę
1 mała marchewka lub patat lub 1/2 średniej marchewki/ patata, pokrojone w kostkę
opcjonalnie - 1 średni ziemniak pokrojony w kostkę
świeżo mielony czarny pieprz

Do wrzątku dodać kaszę, grzybek, czosnek, liść laurowy, sól, natkę pietruszki i tymianek. Gotować aż kasza będzie półmiękka i wtedy dodać pokrojone w kostkę warzywa (można opcjonalnie dodać średni, pokrojony w kostkę ziemniak, zupa będzie gęstsza i bardziej sycąca), gotować do miękkości, doprawić do smaku świeżo mielonym pieprzem i solą ziołową.

Smacznego!

Dzień Czerwonej Szminki, po raz drugi!

2011-04-26T02:54:00.009+01:00

"Bo to prawda, że czerwona szminka dodaje nieprawdopodobnej pewności siebie. Że nosząc ją kobieta staje się kimś innym, kimś bardziej świadomym siebie. Ja sama w jej towarzystwie czuję się wspaniale. A czerwień... czerwień jest wspaniała. Dziękuję Ci za to, że pomogłaś mi to sobie uświadomić. Bo moją pierwszą czerwoną szminkę kupiłam właśnie z myślą o jej Dniu".

"To moja pierwsza czerwona szminka i jestem w niej zakochana".

"Twoja akcja jednak zmotywowała mnie do zakupu czerwonej pomadki (zawsze chciałam ją mieć). Pewnie skorzystałam z niej ten jeden jedyny raz, ale mieć choć przez chwilę pomalowane usta na czerwono jest tak kobiece".

"Zmobilizowałaś mnie do kupna czerwonej szminki, z czego niezmiernie się cieszę"

"Dzięki akcji odważyłam się na czerwień nie tylko od święta. Efekt jest piorunujący".

"... zmieniła mnie ogromnie! W niej czuje się sexy, pewna siebie i bardziej atrakcyjna!"

"Bardzo dziękuję Ci za tę akcję, dzięki niej po raz pierwszy w życiu umalowałam się czerwoną szminką, nie wiedziałam, że to takie wspaniałe uczucie. Kocham kolor czerwony, ale nie miałam odwagi tak się malować, ale teraz to się zmieniło, mam już swoją czerwień".

"Czuję się w niej ultrakobieco. Jeśli dołożę do tego wyrazistą kreskę na powiece, to w tym makijażu robię furorę, zbieram komplementy, luby nie może ode mnie oderwać oczu".

"Bo to chyba jest potrzebne każdej z nas. Dzień czerwonej szminki to jak Dzień Kobiet, ale w zupełnie innym kontekście. Bez goździków, nylonowych pończoch i wszystkich tych niewdzięcznych skojarzeń. To coś zupełnie innego, prawdziwszego! To tylko pomalowane usta, a zmieniają wszystko, moje ruchy, sposób mówienia (i myślenia). Coś dla siebie. Dla każdej z nas. Coś lekko intymnego, może nawet troszkę obnażającego (trochę inny obraz nas samych, może lepszy?) Dla mnie to nie maska, przebranie. To jakby czysta kobiecość, nie powiązana z codziennością, z rolami, jakie pełnimy. Wydobycie sensualnego "ja", w różnych sytuacjach".

(aby obejrzeć zdjęcia w pełnym rozmiarze, kliknij na wybrany kolaż)

Moje Drogie, jesteście niesamowite!

Piękne, kobiece, dziewczęce, tajemnicze i otwarte, nieśmiałe i pewne siebie.
Jesteście jak kalejdoskop kobiecości, mieniący się wszystkimi odcieniami czerwieni.
Każde nowo nadchodzące zdjęcie, było dla mnie nową historią, kolejnym odkryciem. Byłam zachwycona ich różnorodnością, różnorodnością kobiecości, kawałkiem Waszego świata, na chwilkę zatrzymanego w czerwieni, którym zechciałyście się podzielić. Byłam zaskoczona słowami i emocjami, jakie tym zdjęciom towarzyszyły. Bardzo Wam za nie dziękuję, wszystkie czytałam z uwagą, uświadomiły mi, że ta akcja to nie tylko gest pomalowania ust na czerwono. To dużo więcej.

Wszystkim Wam dziękuję za udział w drugim już Dniu Czerwonej Szminki i zapraszam za rok!

Patrycja

PS Jeśli w opisach do zdjęć wkradł się jakiś błąd, lub wysłałyście swoje zdjęcie a być może nie doszło i nie ma go w kolażu, bardzo proszę o kontakt, niezwłocznie naniosę poprawki:)

Życzenia.

2011-04-23T11:41:00.000+01:00

Chciałabym Wam życzyć, aby te Święta, jakkolwiek je spędzicie, gdziekolwiek będziecie,

były spokojne, smaczne i szczęśliwe.

Niech to będzie Wasz czas.

Wesołych Świąt!

Patrycja

Jajka faszerowane sardynkami z chrzanem.

2011-04-18T02:08:00.003+01:00

Niezwykle łatwe i szybkie w przygotowaniu jajka, wypełnione lekkim musem z sardynek, doprawionym chrzanem i majonezem. Doskonałe na wielkanocne śniadanie a samo nadzienie do jajek, jeśli przygotuje się go trochę więcej, można wykorzystać również jako pyszną pastę do kanapek.

Miłego dnia!

Jajka faszerowane sardynkami z chrzanem

(przepis zgodny z KPP)

4 jajka ugotowane na twardo

2 łyżeczki chrzanu (nieco mniej lub więcej, w zależności od ostrości chrzanu)

1 mała puszka sardynek w oleju (120g)

sól, do smaku

2 łyżeczki soku z cytryny

mała szczypta tymianku

2 łyżki majonezu

Z jajek wyjąć żółtka.
Dwa żółtka* rozgnieść widelcem na "okruszki", dodać chrzan i wciąż ucierając dodać

odsączone z oleju sardynki, sól do smaku, sok z cytryny, tymianek i na koniec majonez.

Wszystko rozetrzeć widelcem (nie miksować), na gładką masę.

Spróbować i jeśli trzeba dodać do smaku trochę chrzanu, soli i soku z cytryny.

Masą napełniać połówki jajek, schłodzić przez ok. 1 godzinę, mogą zostać w lodówce na noc
(wtedy należy wyjąć je z lodówki i zostawić w temp pokojowej na ok. 1godz. przed podaniem)

Masa do faszerowania jajek, jeśli troszkę jej zostanie, jest również pyszna jako pasta do kanapek.

*Dwa pozostałe żółtka można wykorzystać do przygotowania drugiej porcji nadzienia

do faszerowania kolejnych jajek lub właśnie pasty do chleba.

Smacznego!

Krewetki i makaron. Azjatycki stir-fry.

2011-04-14T00:38:00.005+01:00

Jak dobrze znaleźć sprzedawcę, który zapyta czego potrzebujesz i jeśli trzeba, postara się to sprowadzić. Takiego, który wyśle ci sms, żeby nie przyjeżdżać w sobotę, bo co prawda towar, który zamawiałam ma, ale jeszcze w magazynie a na sklepowych półkach pojawi się w poniedziałek. Lub zamówi nigdzie indziej niedostępną mąkę. Dostałam maila od właściciela sklepu z żywnością azjatycką, w którym się zaopatruję, z katalogami makaronów, bym wybrała to, co mnie interesuje. Oprócz klusek, które znam, o zawrót głowy przyprawiły mnie makarony, o których istnieniu nie miałam pojęcia a tym bardziej nie znam istoty ich przeznaczenia. Na początek wybrałam bezpiecznie, znane mi różne rodzaje oraz kilka takich, które znam choć jeszcze nie miałam okazji próbować i na razie czekam, co z tego uda się zamówić. Tymczasem zapraszam na szybki stir-fry z krewetkami i makaronem.

Miłego dnia!

Krewetki z makaronem w słodko-ostro-słonym sosie

(przepis zgodny z KPP, porcja dla 2 osób)

250g obranych krewetek (użyłam black tiger) - ok.12 szt.

2 porcje grubego japońskiego makaronu udon (instant*)

1 łyżka oleju arachidowego lub z pestek winogron

opcjonalnie: odrobina sosu rybnego

Marynata do krewetek

1 łyżka sosu sojowego

1 łyżka sosu ostrygowego

2 łyżeczki octu ryżowego

1 szczypta kurkumy

1 łyżka syropu z agawy lub płynnego miodu

1 łyżka mirin

1-2 szczypty mieszanki chilli powder hot**

1/2 - 1 łyżeczka ostrego sosu chilli

Składniki marynaty wymieszać w podanej kolejności, zalać nią krewetki i dokładnie wymieszać.

Miskę z krewetkami przykryć folią i wstawić do lodówki na 1 godz. (jeśli czas nie goni, można na 2 godz.)

Na patelni lub w woku rozgrzać olej, krewetki wyjąć z marynaty i układać na patelni, marynatę zachować.

Smażyć ok. 30 sek. z każdej strony, dodać resztę marynaty i makaron.

Dodać kilka łyżek gorącej wody, delikatnie wymieszać rozdzielając makaron drewnianą łyżką, podgrzewać na średnim/dużym ogniu, aż makaron będzie gorący, a sos lekko zgęstnieje (ok. 2 min). Spróbować i jeśli potrzeba lekko skropić sosem rybnym (odrobinę, do smaku). Podawać natychmiast.

Smacznego!

* gotowego do spożycia, należy go tylko podgrzać ok. 2min. w sosie lub zupie
** to mieszanka zawierająca: chilli, kumin, sól, oregano czosnek i cayenne

Dzień Czerwonej Szminki. Jeszcze tydzień.

2011-04-10T23:47:00.001+01:00

Kochani,

Wiem, że są wśród Was tacy, którzy chcieliby dołączyć do Dnia Czerwonej Szminki, ale nie zdążą zrobić i przesłać zdjęcia w terminie, a być może są i tacy, którzy jeszcze szukają swojej czerwieni, dlatego też przedłużam termin nadsyłania zdjęć o tydzień. Na zdjęcia Waszej czerwieni czekam do 18 kwietnia.

Do zobaczenia w Dniu Czerwonej Szminki!

Rabarbarowo-różane clafoutis, z nutą kardamonu.

2011-04-07T21:38:00.006+01:00

Już jest, pierwszy, krajowy rabarbar. To już, pomyślałam, zobaczywszy różowe pęki. Koty szaleją, ogród odżywa. Nieśmiałe tulipany, uśpione w pochmurne i szare dni, błyskawicznie urosły i rozkwitły, gdy przyszły dni słoneczne.
A wracając do rabarbaru. Od jakiegoś czasu chodzi za mną clafoutis z czereśniami, ale do sezonu na czereśnie daleko. Woda różana też nie daje mi spokoju, no i jest rabarbar...czemu nie, pomyślałam. Do rabarbaru dodałam też nieco kardamonu, który w zeszłym roku świetnie sprawdził się w konfiturze, a do ciasta, oprócz mleka dałam słodkiej śmietanki. Delikatne ciasto z aksamitnym musem rabarbarowo-różanym zniknęło szybciej niż się spodziewałam. Pyszne na ciepło i równie dobre na zimno.

Inne przepisy z rabarbarem:
Konfitura rabarbarowa z kardamonem
Kompot rabarbarowy
Ciasto z rabarbarem i morelami
Crumble z rabarbarem i gruszkami

Rabarbarowo-różane clafoutis z nutą kardamonu

(zgodny z KPP, modyfikowany przepis na Clafoutis z czereśniami, autor: Michel Roux)

Rabarbar

1 łyżka masła

1 łyżka syropu z agawy lub płynnego miodu

2 małe strączki zielonego kardamonu

1 mała szczypta soli morskiej

400g rabarbaru pokrojonego w 1-2 cm kawałki

kurkumy na czubku noża

2 łyżki syropu z agawy lub płynnego miodu wymieszane

z 3 łyżkami wody różanej (do kupienia w sklepach z żywnością orientalną)

Ziarenka z dwóch małych strączków kardamonu utłuc w moździerzu. Na gorącą patelnię (lub w rondlu) dodać masło i agawę lub miód, gdy masło rozpuści się, dodać kardamon. Aromatyzować masło na małym ogniu przez ok. 1-2 min, wciąż mieszając, uważać by nie przypalić.
Następnie dodać małą szczyptę płatków soli morskiej, wymieszać, zwiększyć ogień i dodać rabarbar, dokładnie wymieszać z masłem. Dodać małą szczyptę kurkumy i wodę różaną wymieszaną z agawą lub miodem. Dusić na dużym ogniu, przez kilka minut, aż sok odparuje, rabarbar częściowo rozpadnie się, spróbować i jeśli jest bardzo kwaśny, dosłodzić. Odstawić do ostygnięcia.

Ciasto

2 jajka

3 łyżki syropu z agawy lub płynnego miodu

75 ml zimnego mleka

30 ml zimnej śmietanki kremówki

80 g roztopionego i ostudzonego masła

1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

1 mała szczypta imbiru

1 mała szczypta soli morskiej

80 g mąki pszennej lub orkiszowej (użyłam orkiszowej pełnoziarnistej)

kurkumy na czubku noża

masło do wysmarowania formy

Piekarnik nagrzać do 200st.C.
Jajka lekko roztrzepać trzepaczką razem z agawą lub miodem. Dodać resztę składników, w podanej kolejności, oprócz mąki, wymieszać do połączenia składników, dodać mąkę i dokładnie wymieszać, aż ciasto będzie gładkie, na koniec dodać odrobinę kurkumy i wymieszać.
Foremkę (użyłam owalnej foremki o wym. 26x17 i głębokości 5cm, w oryg. przepisie była to foremka o śr. 20cm, i gł. 5cm) solidnie wysmarować masłem, na dno wyłożyć 3/4 wystudzonej masy rabarbarowej, na rabarbar wylać ciasto, na wierzchu ciasta zrobić kleksy z pozostałej masy rabarbarowej.
Piec 10 min., następnie temp. zmniejszyć do 180st.C (wtedy też można na wierzchu ciasta ułożyć kawałeczki zimnego masła, opcjonalnie) i piec kolejne 25 min. Podawać ciepłe, choć zimne, jest również pyszne.

Smacznego!

A jutro...

2011-04-06T20:59:00.000+01:00

Pamiętacie o czerwieni?

2011-03-23T12:29:00.001Z

Jest wszędzie. Soczysta. Zgaszona. Subtelna. Słodka i ostra.
Powściągliwa i namiętna. Nieśmiała i pewna siebie.

Jaka jest Twoja czerwień?

Dzień Czerwonej Szminki. Coraz bliżej.

Na zdjęcia Waszej czerwieni czekam do 11 kwietnia.

Jesień/zima, migawki. Analogowo.

2011-03-20T00:03:00.001Z

Już za chwilę wiosna. Jeszcze kilka migawek z jesieni i zimy. Analogowo.

Miłej niedzieli!

Chrupiące bagietki.

2011-03-19T02:15:00.007Z

Wypełniające dom pięknym zapachem i wyjątkowe w smaku bagietki. Pyszne z samym masłem, serem czy konfiturami, idealne do jajek na miękko lub jajecznicy. Znikają bardzo szybko, szczególnie jeszcze lekko ciepłe, gdy są chrupiące. Polecam, np. na niedzielne, leniwe śniadanie.

Miłego weekendu!

Bagietki

(autor: Jeffrey Hamelman)

Pâte Fermentée:
250g mąki pszennej chlebowej
165g wody
1 łyżeczka soli
5g świeżych drożdży lub 1/8 łyżeczki drożdży instant

Do wody dodać drożdże, wymieszać, dodać sól i mąkę, wymieszać dokładnie, aż masa będzie gładka. Przykryć folią i zostawić w temp. pokojowej na 12-16godz.

Ciasto właściwe:
cały zaczyn (pâte fermentée)
750g mąki pszennej chlebowej
495g wody
2 łyżeczki soli
12g świeżych drożdży lub 1 1/4 łyżeczki drożdży instant

Wszystkie składniki, oprócz zaczynu, miksować na niskim biegu przez 3 minuty. Następnie dodać zaczyn i miksować kolejne 3minuty. Miskę z ciastem szczelnie przykryć folią i zostawić w temp. pokojowej na 2 godz, ciasto złożyć raz, po 1 godzinie.
Po tym czasie, ciasto podzielić na 10-12części, na lekko omączonym blacie wstępnie uformować, przykryć ściereczką i zostawić na ok. 10-20 min. Następnie uformować bagietki, ułożyć je na lekko omączonej ściereczce, oddzielając je od siebie zakładkami z niej uformowanymi. Bagietki przykryć ściereczką i zostawić do ostatecznej fermentacji, na ok. 1- 1 1/2 godz., w zależności od temp. otoczenia.
Uformowane bagietki mogą też wyrastać bezpośrednio na wyłożonej pergaminem blasze.
Z ciasta można również uformować bułeczki, wg uznania.
Wyrośnięte bagietki naciąć i od razu wsuwać do nagrzanego pieca.
Piec z parą, w 230-240st.C, 20-24min, w zależności od wielkości bagietek.

Smacznego!

Szarlotka z kremem francuskim. Przepisy retro.

2011-03-03T15:15:00.004Z

"Musisz tę szarlotkę pokazać na blogu. Jest niesamowita"
Powiedział mój Miły, schodząc do kuchni po drugi kawałek.
Oto i ona. Szarlotka, z przepisu, ze starej książki, którą dostałam od Babci. Przepis nieco zmodyfikowałam, jednocześnie go upraszczając. Zrezygnowałam ze słodzenia i duszenia jabłek z migdałami, rodzynkami i skórką cytrynową, pokroiłam je natomiast w cieniutkie plasterki i w zamian przygotowałam nieco słodszy krem, do którego dodałam ziarenka wanilii. Balans smaków jest idealny, nie za słodki, waniliowy krem współgra z lekko kwaskowymi, jakby trochę cytrynowymi w smaku jabłkami (to pewnie zasługa nowoodkrytych przeze mnie jabłek) i kruchym spodem przypominającym maślane ciasteczko.
A na Wyspie zdaje się już wiosna. Może trudno w to uwierzyć, ale dziś termometr pokazał 19st.C, jest piękny, bardzo słoneczny dzień, ptaki śpiewają jak szalone, w naszym ogródku zakwitły już niektóre kwiaty a powietrze zaczyna pachnieć jakoś tak świeżo... i słodko. Miłego popołudnia!

Szarlotka z kremem francuskim

(przepis modyfikowany zgodny z KPP, źródło:"Ciasta, ciastka i ciasteczka" Jan Czernikowski)

Krem:
1 1/2 szkl. mleka
150 g fruktozy (lub cukru)
ziarenka z jednej laski wanilii*
100g masła
3 żółtka
imbiru na czubku noża
odrobina soli
50g mąki pszennej lub orkiszowej
kurkumy na czubku noża

Mleko, masło, fruktozę (lub cukier), wanilię i żółtka umieścić w rondelku, podgrzewać na małym ogniu, wciąż mieszając trzepaczką balonową, aż masło się rozpuści, dodać imbir i sól, wymieszać.
Rondelek zdjąć z ognia, dodać mąkę, wymieszać trzepaczką. Dodać kurkumę, rondelek ponownie postawić na ogniu i wciąż mieszając gotować na średnim ogniu, aż krem zgęstnieje. Odstawić do przestudzenia, mieszając od czasu do czasu. W tym czasie przygotować spód.

Spód:
2 żółtka
80g fruktozy (lub 100g cukru pudru)
150g chłodnego masła
1 szczypta imbiru
1 szczypta soli
300g mąki pszennej lub orkiszowej
1 łyżka kwaśnej śmietany (opcjonalnie)
kurkumy na czubku noża

Wszystkie składniki zmiksować lub zagnieść ręcznie ciasto.
Formę o średnicy 27cm wysmarować masłem i wyłożyć pergaminem.
Ciastem wykleić dno i boki formy. Podpiec na złoty kolor, przez ok 10-15min w 170st.C.
W tym czasie obrać 1kg średnio kwaskowych jabłek i pokroić je w cieniutkie plasterki.
Na podpieczonym spodzie ułożyć pokrojone jabłka, na nie wyłożyć przestygnięty krem. Wstawić do piekarnika, piec ok. 50min, jeśli wierzch zbytnio się przypieka, przykryć go folią aluminiową i ew. zmniejszyć temp do 165st.C. Szarlotkę zostawić w foremce, do ostygnięcia.

Smacznego!

*pustej laski wanilii nie trzeba wyrzucać, można użyć jej do przygotowania ekstraktu z wanilii

A jutro...

2011-03-02T16:16:00.002Z

będzie jabłkowo.

Hummus z czerwonej soczewicy.

2011-02-28T15:17:00.009Z

Pasty do chleba to moja słabość, uwielbiam je.
Świeży chleb i nic więcej mi do szczęścia niepotrzebne. Ostatnio często robię hummus klasycznie, z ciecierzycy, delikatny i z niewielką ilością tahini, taki jak lubię. Ciecierzyca się właśnie skończyła, a ja musiałam zrobić coś z czerwoną soczewicą, której wcześniej ugotowałam trochę za dużo. Upieczony chleb też czekał na jakiś dodatek. Jest więc taki nieco inny hummus.

Miłego dnia!

Hummus z czerwonej soczewicy

(przepis zgodny z KPP oraz MM)

1 szkl. ugotowanej w osolonej wodzie czerwonej soczewicy (może być z poprzedniego dnia)

2 łyżeczki octu balsamicznego

1 mała szczypta majeranku

3 łyżki oleju z pestek winogron lub łagodnej oliwy

1 czubata łyżeczka pasty tahini

1 szczypta ulubionego chilli w proszku* (lub do smaku)

Wszystkie składniki dodać w podanej kolejności i zmiksować na gładką pastę.

Podawać z ulubionym pieczywem. Przechowywać w lodówce.

Smacznego!

* użyłam chilli powder hot, mieszanki: chilli, kuminu, oregano czosnku i cayenne

Analogowo.

2011-02-25T15:49:00.003Z

"W gruncie rzeczy (lub ostateczności), żeby dobrze zrozumieć zdjęcie, lepiej oderwać od niego wzrok czy zamknąć oczy. 'Wstępnym warunkiem obrazu jest widzenie" mówił Janouch do Kafki. Zaś Kafka uśmiechnął się i powiedział: 'Fotografuje się rzeczy, żeby usunąć je z umysłu'"*

* cytat pochodzi z książki Rolanda Barthes'a "Światło obrazu. Uwagi o fotografii"

Ust korale. Czyli Dzień Czerwonej Szminki po raz drugi!

2011-02-24T17:15:00.016Z

Patrycjo,
Pamiętasz o Dniu Czerwonej Szminki?
Super gdybyś zorganizowała akcję kolejny raz:)

Oczywiście, że pamiętam! Po niezwykle udanej, zeszłorocznej akcji nie mogło jej zabraknąć także i w tym roku. W momencie kiedy dostałam powyższą wiadomość wszystko już było gotowe.
Więc Dzień Czerwonej Szminki, po raz drugi! Motto Dnia Czerwonej Szminki jest niezmienne, a brzmi tak:

Czerwona szminka jest dla kobiety tym czym mała czarna, wytworne szpilki czy zmysłowe perfumy. Sprawia, że nabiera blasku, staje się pewniejsza siebie, wręcz skupia na sobie światło. Czerwona szminka zwraca uwagę, dodaje seksapilu, szyku i sprawia, że kobietę która ją nosi nie sposób przeoczyć, choćby była ubrana w szary sweterek i dżinsy a włosy miała spięte w kucyk. Czerwona szminka zmienia, nie tylko wizualnie. Każda kobieta, powinna choć raz tego doświadczyć.

Z komentarzy i maili, wiem jak wiele z Was chciało, ale nie zdążyło dołączyć w zeszłym roku, dlatego też w tym roku macie ponad sześć tygodni, aby znaleźć i uwiecznić swoją czerwień.
Akcję tak jak i poprzednio, współprowadzi ze mną Ania i obie gorąco zapraszamy Was (także panów) do brania w niej udziału.

Zapraszam do przesyłania zdjęć:

ust, twarzy, fragmentu twarzy lub portretu.
W temacie maila proszę wpisać:
imię (lub nick) nazwę lub numer szminki oraz jej markę (opcjonalnie) -
(np. Ewa Pure Red/ Maybelline lub Ewa, Pure Red)
Termin nadsyłania zdjęć: 11 kwietnia

adres email: trufla.blog(małpa)gmail.com

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Patrycja,
Do you remember about the Red Lipstick Day?
It would be great if you could organize this action again:)

Of course that I remember! After an extremely successful, last year's action, it could not be missing also in this year. Once I got this message, everything was ready.
So the Red Lipstick Day, a second time! Motto of the Red Lipstick Day is constant, and it sounds like this:

The red lipstick is for a woman the same thing as a little black dress, exclusive stilettos or sensual perfumes. It makes the woman radiant, more self-concious, almost as if the light itself is focusing on her. The red lipstick draws the attention towards her, adds sex-appeal, chic and makes the woman with the red lipstick on impossible to miss in the crowd - even if she was dressed just in the plain gray sweater and jeans, and her hair were tied in the ponytail. The red lipstick changes her, not only visually. Every woman should experience that at least once.

I know from your comments and emails, how many of you wanted to, but did not have time to join in last year, therefore this time, you have more than six weeks to find and capture your red. The action, just as before, is carried on together with Ania, and we both strongly invite you to participate in it.

Please send your pictures:

of the lips, face, part of the face or a portrait.

In the subject line please include:

name (or nickname) lipstick's name or number, and its brand (optional) -

(eg Eve Pure Red / Maybelline or Eve, Pure Red)

Deadline for submissions: April 11

e-mail address: trufla.blog(at)gmail.com

Słońce w słoiku. Lemon curd.

2011-02-21T20:58:00.004Z

Czyli krem cytrynowy. Przygotowuje się go niezwykle szybko i łatwo. Pasuje do tak wielu rzeczy, że zapewne nie będziecie mieli problemu z jego zużyciem. Można rozsmarować go na grzankach lub naleśnikach, zwykłe ciasto drożdżowe zamienić w cytrynowe lub napełnić nim kruche ciasteczka. Polecam!

Lemon curd - krem cytrynowy

(przepis modyfikowany zgodny z KPP oraz MM, autor: Nigel Slater)

100g masła, pokrojonego w kostkę

140g syropu z agawy + 60g fruktozy (lub jak w oryg. 200g cukru)

mała szczypta imbiru

mała szczypta soli morskiej

sok oraz otarta skórka z 4 niewoskowanych cytryn

mała szczypta kurkumy

3 jajka i 1 żółtko, roztrzepane

Wszystkie składniki, oprócz jajek, dodać w podanej kolejności, miskę postawić na garnku z gotującą się wodą, tak, by woda nie dotykała dna miski. Mieszać trzepaczką balonową do rozpuszczenia masła.

Następnie wlewać jajka, małym strumieniem, wciąż mieszając.
Pozostawiając miskę na garnku z gotującą się wodą, wciąż mieszać aż krem zgęstnieje, ok. 10 min.

Krem gotowałam do momentu, gdy zastygał a nie spływał z zanurzonej w nim łyżeczki.

Wtedy miskę zdjąć z garnka, odstawić i przemieszać od czasu do czasu, aż krem przestygnie.

Przelać do dwóch małych lub większego, wyparzonego słoiczka.

Autor poleca przechowywać w lodówce, do kilku tygodni.

Smacznego!

Ostrość nie jest wymogiem.

2011-02-17T22:35:00.026Z

Czyli percepcja fotografii. Ostrość, czyli marzenie większości. Czyżby? Pytam samą siebie. Wiele zdjęć z książek chlebowych, kucharskich, czy zdjęć mistrzów fotografii, które mi się podobają, wcale nie jest ostre. Ba! Bywają niedoostrzone, niedoświetlone, rozmyte, czasem celowo, czasem przypadkiem, nie to jest istotne, ale to, co czuję, kiedy je oglądam, to, co jest "pomiędzy", co sprawia, że nie potrafię o zdjęciu zapomnieć i do niego wracam. Detal? Niedopowiedzenie? Faktura, kolor, cień? Historia w tle, której można się tylko domyślać? Wszystko po trochu.

Powyższe słowa zapisałam (jako że zapisuję myśli, które nie dają mi spokoju, które chcę później jakoś rozwinąć) dużo wcześniej, zanim odkryłam, że są terminy, które nazywają, opisują, to, co czuję intuicyjnie...

Roland Barthes, francuski teoretyk kultury, nie był fotografem, nawet fotografem amatorem, gdyż jak sam przyznał, miał do tego zbyt mało cierpliwości. Ktoś może zapytać: "Cóż w takim razie może on mieć do powiedzenia, na temat fotografii?". Otóż wiele. Co postaram się przybliżyć.

Studium i punctum

Każdy z nas ogląda zdjęcia w nieco inny sposób, na każdego z nas może zadziałać co innego, inny detal może zwrócić uwagę, co w jakiś sposób determinuje odbiór. Łączy nas pewne postrzeganie, wynikające z tego, gdzie się urodziliśmy i wychowaliśmy, to niejako przez nie odczytujemy kulturowy kod fotografii. A co sprawia, że zatrzymujemy się lub tylko prześlizgujemy po fotografiach?

Studium, to wg Rolanda Barthes'a zainteresowanie, "dociekliwość, oddanie się pewnej rzeczy, pewien rodzaj ogólnego wciągnięcia w coś (...) ale bez szczególnego zapamiętania". To zdjęcia, których widzimy dziesiątki, interesujemy się nimi, ale nie zostają w nas. Rozumiemy ich symbole, polityczne, historyczne, gesty i grymasy, poprzez naszą kulturę, wychowanie, odczuwamy współczucie, radość, ale zdjęcia te w nas nie uderzają, choć czasem krzyczą. Bywają ostentacyjne, informują, coś przedstawiają, zaskakują, budzą pożądanie, oburzenie, rozumiemy je, odczytujemy ich kod, lubimy je lub nie, ale nie zakochujemy się w nich. Studium to "ten sam rodzaj zainteresowania nieokreślonego, gładkiego, bez zobowiązań, jakie odczuwamy wobec ludzi, przedstawień, ubrań, książek, które uważamy, że są "w porządku". Jak wiele takich zdjęć widzieliśmy, nie potrafimy sobie ich nawet przypomnieć, odtworzyć, oglądamy je, mijamy, nie pozostaje z nich nic, jedynie zlepek symboli, gestów, jakaś niekonkretna mgła. Przykładów studium znajdziecie bez liku, choć nawet o nich nie pamiętacie.

Drugi rodzaj zdjęć, to te, które mnie pochwycą. Na pewno wiele z Was zna to uczucie.
Oglądam zdjęcia w albumie, książce, magazynie, na stronie internetowej. Prześlizguję się po nich wzrokiem, któreś bardziej zwraca moją uwagę. Oglądam dalej, ale nie mogę się skupić, gdyż tamto zdjęcie nie daje mi spokoju, wracam do niego, zastanawiając się, co to za magnes mnie do niego przyciąga. Nie wiem dokładnie, co to takiego, bo zdjęcie, które mnie pochwyci, nie musi być spektakularne, drastyczne czy krzyczące, nie musi się na nim wiele dziać, ba! nie musi mieć wielu elementów lub postaci. Nie musi być wyraźne, ostre ani doświetlone! Ale musi mieć to coś. Coś, co przykuje moją uwagę, "przyklei" mnie do tego zdjęcia, każe do niego wracać. Niekoniecznie zachwyci, w tym znaczeniu, w jakim dziś przyjęliśmy rozumieć "zachwyt", gdyż "(...) punctum nie zwraca uwagi na moralność czy dobry gust, punctum może być źle wychowane". To właśnie punctum, "słowo dla wyrażenia rany, użądlenia, tego znaku uczynionego przez zaostrzony przedmiot (...) punctum jakiegoś zdjęcia to przypadek, który w tym zdjęciu celuje we mnie" Właśnie, we mnie. Punctum jest niezwykle subiektywne. Zanim to wytłumaczę, posłużę się pewnym przykładem. Wielokrotnie zdarzyło mi się, że oglądając zdjęcie a później czytając uwagi innych do niego, orientowałam się, że mimo oczywistych wyznaczników (postacie, miejsce, okoliczności, krajobraz itd.), często nie zauważam detalu, który wskazał ktoś inny, a potem sama się dziwiłam - "rzeczywiście, jak mogłam tego nie zauważyć?". Dzieje się tak dlatego, że każdy może odnaleźć punctum w czym innym, a co jeszcze bardziej fascynujące, my sami odkrywamy, że dla nas może przesuwać się ono w inny obszar tego samego zdjęcia. Barthes odkrył to po raz kolejny oglądając zdjęcie, w którym jego punctum zmieniało się, począwszy od klamerki na bucie a na naszyjniku kończąc. Naszyjnik kojarzył mu się z niezwykle podobnym do tego, który miała bliska mu osoba. I tu raz jeszcze potwierdza się teza, że punctum bywa bardzo subiektywne.

Subiektywność punctum

Barthes opowiada, jak po śmierci swojej matki, przeglądał jej fotografie, próbując ją na nich odnaleźć. Nie mógł. Każda z nich zawierała jakąś część jego matki, ale nie była nią. W końcu odnalazł to, czego szukał na jej zdjęciu z dzieciństwa. Jednocześnie zastrzegł, że tego zdjęcia pokazać nie może, gdyż "(...) dla was byłoby to jeszcze jedno obojętne zdjęcie (...) co najwyżej zainteresowałoby was jako studium: epoka, ubrania, zalety fotograficzne. Ale w samym zdjęciu dla was, żadnej rany".

Moje punctum

Punctum jest często konkretnym szczegółem, detalem, zdarza się też, że czasem wypełnia ono zdjęcie. Każdy z nas ma zdjęcia, które nim jakoś zawładnęły, "użądliły". Mam w głowie zdjęcie, które wraca do mnie od kilkunastu lat, które jest jednocześnie okładką książki Rolanda Barthes'a.
To "Polaroid" Daniela Boudinet'a.

Daniel Boudinet Polaroid, 1979, (źródło)

Długo zastanawiałam się, czemu właśnie to zdjęcie, co jest w nim takiego, co mnie dotknęło? Czy to struktura lekko rozchylonej tkaniny, jej kolor, który filtruje i barwi sączące się do pokoju światło? Nie mogę od niej oderwać oczu, za nią kryje się tajemnica. A jednocześnie to ona sprawia, że to, co w środku jest tajemnicą. Ledwo oświetlony brzeg łóżka, kawałek poduszki. To tak jak z filmem, którego zakończenie znamy, ale oglądamy go wciąż, licząc na inne. Wracam do tego zdjęcia, jakbym chciała odkryć jego tajemnicę, jakby za kolejnym razem zasłony miały się odsłonić i obnażyć to, co w środku i to, co na zewnątrz. Jednocześnie pożądam tej tajemnicy, nie chcąc, by została ujawniona. Patrzę na zielonkawe światło, na splot ascetycznej tkaniny, która je filtruje, na poduszkę, na której chciałabym położyć głowę. Oddycham tym powietrzem, ciszą. To mógłby być mój pokój...

Chciałabym pokazać Wam kilka zdjęć, które w jakiś sposób mnie pochwyciły, jednak bez wskazania mojego punctum, to wszak najprzyjemniejsze, odkryć je samemu. To jest oczywiście mój subiektywny wybór, równie dobrze, możecie przejść obok tych zdjęć zupełnie obojętnie.

Alexander Gardner Lewis Payne, 1865 (źródło)

Rober Doisneau Fox terrier on the Pont des Arts, Paris, 1953 (źródło)

André Kertész The little dog, Paris - Saint-Michel 1928, (źródło)

Eve Arnold The daughter of the house makes soda bread, Aran Islands, 1974
Nie znalazłam w sieci kopii tej fotografii, która oddawałaby półcienie i grę światła widoczną na papierze,
trochę swą tematyką i światłem przywodzącą na myśl XVIIw. obrazy niderlandzkie,
dlatego zrobiłam zdjęcie tego zdjęcia wprost z albumu, starając się uchwycić jego esencję,
źródło: Magnum Ireland, wyd. Thames&Hudson

Roger Mayne Bomb Site, Paddington, London 1957, (źródło)

Jill Freedman "Listowell, county Kerry" (źródło)

Franz Horvat Fashion Shoot for Harpers Bazaar, Rome 1962 (źródło)
(tytuł wg "Photographing Italy, wyd Thames&Hudson)

Willy Ronis "Barge with children" 1959 (źródło)

Larry Towell The mennonite child, Kent County, Ontario, Canada 1996 (źródło)

Zdjęcia, w których studium nie jest naznaczone punctum, są jak mówi Barthes jednolite, banalne. Mogą nawet krzyczeć, ale nie uderzają. Nie ma tej "kropki", punktu, który sprawia, że zostaje pod powiekami, że zapala w głowie światełko.

Dotarło również do mnie, że największym komplementem dla zdjęcia (oprócz tego, że już posiada punctum), jest nie to, że powie się o nim "jakie piękne zdjęcie", ale to, że patrząc na nie, czujesz drżenie, ten wstrząs, który nie pozwoli Ci o nim nie tylko zapomnieć, to coś co sprawia, że chciałbyś zrobić takie zdjęcie. Tak, to największy komplement. Nie tylko patrzeć, posiąść, ale stworzyć, być tam i jednocześnie w nim.

Cytaty pochodzą z książki Rolanda Barthes'a "Światło obrazu. Uwagi o fotografii"
Wyd. KR, Warszawa 1996r.
209str., oprawa miękka

Mini chlebki bananowo-czekoladowe.

2011-02-15T19:07:00.010Z

"Tylko dzieci potrafią zatknąć kij w piasku, uznać, że jest królową i obdarzyć go miłością" Antoine de Saint Exupéry.
Ileż w tym prawdy. Kiedy przestajemy być dziećmi, często zapominamy, ile rzeczy jest nam dane dzięki wyobraźni, zupełnie za darmo i na wyciągnięcie ręki. Nie każę teraz każdemu uwierzyć, że patyk wbity w ziemię jest królową;-) Ale choćby chmury.
Obserwacja przepływających powolnie i dostojnie po niebie chmur, jest niesamowicie ciekawa. Gdzie one tak płyną? Czy chmury gdzieś mieszkają? Wszystko stoi, one przepływają. Postrzępione, drobne, przejrzyste, wielkie, gęste jak kłęby cukrowej waty, kiedy zmierzcha, zaczynają różowieć, seledynowieć i czerwienić się. Zamieniają się też w zwierzęta. Słonie, żółwie, psy i tygrysy. Albo przedmioty. I każdy widzi w nich co innego, mimo, że patrzy na ten sam kształt... Na końcu ulicy, którą widzę z okna kuchni, jest żywopłot, targany wiatrem, zraszany deszczem, wciąż ten sam. Co dzień odbywa się nad nim spektakl. Przepływają i zmieniają się dekoracje. Każda inna. Chmury ubierają niebo. Często też "ubierają" dzień. Ubierają go w nastrój...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Miękki i wilgotny, pachnący skarmelizowanymi podczas pieczenia bananami. Mój ulubiony chlebek bananowy Sophie Dahl, do którego dodałam pokruszoną czekoladę, pyszny na deser i podwieczorek. A czasem nawet na drugie śniadanie, czemu nie, upieczony z pełnoziarnistej mąki orkiszowej, wspaniale zastąpi kupne słodkie bułeczki czy przekąski.

Mini chlebki bananowo-czekoladowe

(przepis modyfikowany, zgodny z KPP, autor: Sophie Dahl)

4 bardzo dojrzałe banany

80g miękkiego masła

1jajko

100g syropu z agawy/80-90g płynnego miodu/ 115g fruktozy (lub 150g brązowego cukru)

1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

szczypta imbiru

szczypta soli

1 pełna, lekko czubata łyżeczka sody

180g ulubionej mąki (użyłam orkiszowej pełnoziarnistej)

50g czekolady 70%, drobno pokruszonej

Piekarnik nagrzać do 180st. C (termoobieg 160st.C)

Banany rozgnieść widelcem, dodać masło i jajko, zmiksować.

Miksując dodać resztę składników, aż masa się połączy.

Masę przelać do lekko nasmarowanych masłem i wyłożonych pergaminem mini foremek

(użyłam 7 foremek o wym.ok. 4x9,5x7cm, można też użyć foremki na muffinki, napełniając je do połowy)

lub blaszki (o wymiarach 26x8x7cm , 23x13x6cm lub podobnej).

Piec: małe foremki 30-35min, dużą blaszkę 50-60min.

Kroić po zupełnym ostudzeniu.

Smacznego!

Trufle z chilli. Czyli klasyka.

2011-02-13T14:04:00.008Z

Połączenie gorzkiej czekolady z chilli nikogo już chyba nie dziwi.
Pitna czekolada z chilli. Tabliczki gorzkiej czekolady z chilli. Czekoladowe ciasta i suflety. Brownie.
I oczywiście pralinki. Z chilli.
Chilli kocha czekoladę i jest to miłość odwzajemniona. To połączenie, dające truflom przyjemne drżenie, które uwielbiam, jest jednym z moich ulubionych. Czekam na ten moment kiedy kakao rozpuści się a czekolada dopuści do głosu chilli. Smaki przeplatają się, słodko-gorzki miesza z przyjemną, delikatną, pikantnością, wzajemnie się komplementując...

Słodkiej niedzieli!

--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Trufle są nieco wytrawne i jeśli ktoś nie gustuje w takich lub woli je nieco słodsze, wystarczy je odrobinę dosłodzić. Można też użyć pół na pół czekolady gorzkiej i deserowej. Smak trufli będzie różny w zależności od rodzaju użytego chilli, będzie też różnił się intensywnością, należy więc śmiało eksperymentować z ich rodzajami, aż znajdzie się to chilli, które najbardziej nam do pralinek pasuje.

Trufle czekoladowe z chilli

(przepis modyfikowany zgodny z KPP oraz MM,źródło: Maria Elia)

100g czekolady o zaw. kakao 70%

80ml śmietanki 36-38%tł. w temp pokojowej

10g masła

1/2 łyżeczki ulubionego chilli

mała szczypta płatków soli morskiej

2-3 krople soku z cytryny

do obtoczenia: niesłodzone kakao w proszku

Czekoladę rozpuścić na parze, wciąż mieszając trzepaczką balonową.

Dodać masło i mieszać, aż czekolada je wchłonie.
Garnek zdjąć z ognia, ale miskę pozostawić na garnku.

Następnie dodawać śmietankę, partiami, wciąż mieszając,
gdy czekolada wchłonie śmietankę, dodać następną jej część.

Wciąż mieszając trzepaczką, dodać chilli, odrobinę płatków soli morskiej i kilka kropli soku z cytryny.
Masę przelać do plastikowego pudełka na żywność i chłodzić, aż masa stężeje.
Zastygłą masę nabierać łyżeczką, łyżką do wykrajania kulek z melona lub mini łyżką do lodów.

Szybko i niezbyt dokładnie formować kuleczki i przerzucać na tacę lub głęboki talerz wysypany przesianym kakao. Obtoczyć w kakao i wtedy ponownie uformować nadając ładny kształt, odstawić do schłodzenia.

Z tych proporcji wychodzi ok. 13-14 trufli.

Przechowywać w lodówce.

Smacznego!

Weekendowa Piekarnia # 105. Zaproszenie.

2011-02-09T00:57:00.021Z

"Urodziłem się i wychowałem w jednej z dzielnic Buffalo w Nowym Jorku, gęsto zaludnionej przez wschodnio-europejskich emigrantów żydowskich. Wszyscy moi dziadkowie byli z Rosji lub Polski a żytni chleb, który kupowali raz na tydzień w delikatesach Matsman'a w naszej, w większości polskiej dzielnicy, był pierwszym chlebem, jakiego próbowałem i jaki jadłem przez całe moje dzieciństwo.
Z tego powodu, mimo moich rozległych podróży przez Francję, Włochy, Niemcy i Austrię, by zbierać receptury do mojego biznesu i do tej książki, nadal czułem kiedy układałem te przepisy na papierze, że jest luka w mojej relacji o europejskich chlebach. Czułem brak żytniego chleba w polskim stylu, jaki pamiętałem z dzieciństwa (...) Ten chleb nie był jak te ciemne, kwaśne, ziemisto-żytnie chleby, które jadłem w Niemczech i Austrii. Był zwarty i wilgotny, z lekkim, szarym miąższem, podobnym do ciasta i pięknym aromatem żyta i kminku. Marzyłem, aby móc podróżować w czasie, lub do Europy Wschodniej, by zdobyć recepturę na ten chleb (...) Bardzo chciałem pojechać do Polski, ale nikogo tam nie znałem, nie wiedziałbym, gdzie zacząć szukać i jak znaleźć najlepsze piekarnie robiące tradycyjne chleby żytnie. "Wrocław dzieli od Pragi krótka podróż pociągiem" [powiedział zagadnięty przez Leadera jeden z polskich klientów jego piekarni, Leader najpierw wybierał się do Pragi, by odkrywać wschodnioeuropejskie chlebowe smaki - przyp.P.], "pomogę Ci znaleźć to, czego szukasz - śląski, żytni chleb". Wymieniliśmy się adresami mailowymi i w przeciągu dwóch godzin otrzymałem zaproszenie od jego brata, Zbigniewa, by przyjechać i zwiedzić Wrocławskie piekarnie.

W przeciągu kilku tygodni byłem w drodze do Pragi i Wrocławia (...) Każda piekarnia [we Wrocławiu-przyp.P] robiła takie same, podłużne bochenki, takie jakie zwykle kupowaliśmy raz na tydzień w Buffalo. Były bliskimi kuzynami żytnich chlebów z Pragi, ale charakterem bardziej przypominające te żytnie chleby mojego dzieciństwa. Smak chleba był idealnie zrównoważony pomiędzy słodkim a kwaśnym. Miąższ był mniej gąbczasty a bardziej przypominający ciasto, niż żytnie chleby z Pragi (...) Te chleby były bardziej mokre, niż chleby praskie. Każdy piekarz dawał mi tę samą formułę na Polski żytni: 40% żyta, 60% pszenicy, w Pradze było dokładnie odwrotnie: 40% pszenicy, 60% żyta (...) Największą niespodzianką był zakwas, w każdej wrocławskiej piekarni żytnie chleby były robione nie na płynnym zakwasie, jak w Pradze, ale na sztywnym żytnim, bardziej w stylu francuskiego levain w konsystencji i o łagodniejszej kwasowości (...)

Kilku młodych piekarzy zachęcało mnie do odwiedzenia tradycyjnej piekarni, w starym stylu, kilka mil za miastem, abym zrozumiał ewolucję polskiego chleba, więc Zbigniew i ja wybraliśmy się tam następnego popołudnia, by spróbować tego tradycyjnego, żytniego chleba w starym stylu.(...)
Mieczysław Pawlow, żywiołowy 70-kilkulatek przywitał nas w drzwiach i poprowadził nas do prostego pomieszczenia, gdzie chleby chłodziły się na drewnianych deskach, ułożonych na metalowych półkach. Pawlow pracował w tej piekarni przez pięćdziesiąt lat i teraz jest jej właścicielem. Jego ręcznie robiony, ceglany, prawie stuletni piec był używany nieprzerwanie przez dwie wojny, aż do dnia dzisiejszego. Żytnie bochenki, które w nich piekł, miały mniej wypolerowany wygląd, niż ich miejskie odpowiedniki. Miejscy piekarze robili bardziej drożdżowe, lżejsze chleby, które uważali, za lepiej odwołujące się do współczesnego smaku. Ich bochenki miały bardziej ujednolicony kształt, niż te rustykalne bochenki. Pawlow powiedział, że jego bochenki są dokładnie takie same, jak te pieczone pięćdziesiąt lat temu.
W rzeczy samej, twierdzi on, że używa tego samego zakwasu, który był używany w tej piekarni od czasu, kiedy zatrudniano go na stanowisko czeladnika (...) Był to ten sam, sztywny zakwas, który widziałem wieczór wcześniej u piekarzy w mieście. Pawlow upierał się, że to jest fundamentalny składnik autentycznego, polskiego żytniego chleba. "Aby zrozumieć jak upiec chleb, musisz zostać tu całą noc i obserwować, jak budujemy żytni zaczyn", powiedział. Więc zostałem całą noc i obserwowałem go, jak odświeża miski zakwasu, wodą i mąką,w czterogodzinnych interwałach. Rezultatem był gładki, sztywny, kamienno-szary zaczyn o bardzo delikatnej kwasowości (...) Pawlow nie używał drożdży na znak pewności jaką posiadał, co do możliwości jego zakwasu (...)

Kilka miesięcy po moim powrocie z Wrocławia, opowiadałem jednemu z moich kuzynów w Buffalo o mojej podróży i wspomnieniach o żytnim chlebie od Mastman'a. Powiedział mi, że wie skąd pochodzi ten chleb, z dużej piekarni Kaufman'a, która była własnością jego przyjaciela, wnuka założyciela. Chociaż Matsman już wycofał się z interesu, ciekaw byłem, czy piekarnia nadal piecze ten chleb. Kilka telefonów później, dowiedziałem się od mojego kuzyna, że Kaufman nadal piecze żytnie chleby w polskim stylu. Powiedział mi, że kiedy piekarnia została otwarta po raz pierwszy, stary polski piekarz ustawił system zakwasu żytniego, który brzmiał dla mnie dokładnie jak ten z piekarni Pawlowa. Mimo, że teraz piekarnia Kaufman'a w większości piecze białe, komercyjne chleby, nadal używają tego samego, sztywnego zakwasu w jasnym, żytnim chlebie, jedynym tradycyjnym chlebie z dawnych lat, który nadal znajduje się w ich repertuarze. Miałbym rację łącząc chleb żytni moich dziadków z tymi, które jadłem w Polsce! To utwierdziło mnie w przekonaniu, że autentyczny zakwas jest nieodzowny, by zrobić chleb, którego nie sposób zapomnieć. Żytnie chleby w polskim stylu, pieczone przez Kaufman'a, przywiodły tak żywe wspomnienia, że wybrałem się w podróż do Polski, aby zrozumieć chleb, który jadłem. Dzięki Pawlowowi i innym wrocławskim piekarzom, których poznałem, mogę teraz odtworzyć go dla siebie, mojej rodziny i moich klientów"

Powyższe fragmenty pochodzą z książki Daniela Leadera "Local breads", w moim tłumaczeniu.
Chciałam zaprosić Was, w ramach Weekendowej Piekarni, do upieczenia polskiego chleba, wg jego receptury, którą przywiózł, ze swojej sentymentalnej podróży do Polski.

Ciemny żytni chleb polski

(Dark silesian rye) autor: Daniel Leader

Zaczyn:
50g aktywnego zakwasu żytniego (dokarmionego 10-12godz. wcześniej)
75g letniej wody
75g jasnej mąki żytniej

Składniki zaczynu dokładnie wymieszać.
Miskę z zaczynem przykryć i zostawić w temp. pokojowej na 8-12godz.

Ciasto właściwe:
cały zaczyn
350g letniej wody
350g mąki pszennej chlebowej, najlepiej wysokoglutenowej (użyłam pszennej chlebowej)
150g mąki żytniej razowej
10g soli morskiej
2 łyżeczki nasion kminku do posypania wierzchu chleba, opcjonalnie

Zaczyn wymieszać z wodą, dodać resztę składników i miksować na średnim biegu ok.7-8 minut. Ciasto będzie klejące. Przełożyć je do lekko naoliwionej miski, przykryć szczelnie przezroczystą folią i odstawić w temp. pokojowej na 2 - 2 1/2godz.

Po tym czasie ciasto wyjąć na lekko omączony blat i złożyć w bochenek, następnie ułożyć w wyłożonym ściereczką i omączonym koszu i przykryć folią. Nieco zmieniłam tę procedurę:
Ciasto wyłożyłam na lekko omączony blat i krótko wyrobiłam, ok.1min, uformowałam bochenek przykryłam ściereczką i zostawiłam na 15-20min. Następnie ciasto delikatnie rozciągnęłam i ponownie złożyłam w bochenek, który umieściłam w wyłożonym ściereczką i omączonym koszyku, przykryłam ściereczką.

Koszyk z chlebem odstawić, do wyrośnięcia na 1 1/2 - 2 godz, w temp. pokojowej.

Na 1godz. przed pieczeniem rozgrzać piec z kamieniem, lub z blachą, do 200st.C.
Chleb wyłożyć na łopatę, lekko posmarować wodą, opcjonalnie posypać ziarenkami kminku i naciąć.
Przełożyć na rozgrzany kamień lub blachę, piec z parą lub na dno piekarnika włożyć 3/4 szkl. kostek lodu.

Piec 40-50min. Po wyjęciu wierzch chleba od razu posmarować wodą, jeśli chcemy by był błyszczący, studzić na kratce, ok 2godz., wtedy też można go pokroić*. Przechowywać w papierowej torebce.

Smacznego!

EDIT
Po Waszych komentarzach i uwagach dotyczących struktury ciasta chlebowego (na co jak sądzę, może mieć wpływ polska mąka, która jest słabsza niż amerykańska czy brytyjska) dobrze jest poczynić pewne modyfikacje:

1. zmniejszyć ilość wody o 100ml

2. dwukrotnie złożyć chleb podczas pierwszej fermentacji (jeśli ciasto jest bardzo luźne, nawet trzykrotnie)

3. niektórym chleb piekł się lepiej w wyższej temp, ale krócej., 30-35min w 220-230st.C

* jak twierdzi autor, jednak chleb przed pokrojeniem powinien zupełnie ostygnąć

Małe słodkości. Trufle.

2011-02-03T23:50:00.007Z

"A co Ty tu dodałaś? Interesujące"
A co czujesz?
"Głęboki smak, jakby bardziej czekoladowy, niż sama czekolada. Orzeźwiający. Rozpływa się w ustach"

Domowe trufle to jeden z najprostszych deserów. Ciemne, aksamitne, eleganckie, dekadenckie wręcz. Rozpuszczająca się powoli czekolada, uwalniająca swoje smaki pod wpływem ciepła. Bardzo zmysłowe.
Takie trufle wspaniale nadają się na prezent, a dodatkowym ich atutem jest to, że możemy nadać im dowolne smaki. Miałam ochotę na kawowe z czymś. Czymś intrygującym. Dodałam kumin. Tak tak. Mam w zanadrzu kilka pomysłów na wykorzystanie kuminu w deserach, odkąd wpadłam na pomysł na tę tartę z kuminowo-krówkowym nadzieniem. Tam, w połączeniu z masą krówkową, kumin w pełni wyzwala swoją słodycz, w truflach zaś, gra drugoplanową rolę, jest gdzieś w tle, intryguje. Proszę więc nie zdradzać składu degustującym, tylko częstować i obserwować reakcje...

Trufle kawowo - kuminowe

(przepis modyfikowany zgodny z KPP oraz MM, źródło: Maria Elia)

80ml śmietanki 36-38%tł.

2 szczypty kuminu (niezbyt drobno utłuczonego w moździerzu)

1 łyżeczka kawy rozpuszczalnej lub 2-3 łyżki mocnego espresso

(wtedy zmniejszyć ilość śmietanki o te 2-3 łyżki)

mała szczypta płatków soli morskiej

2-3 krople soku z cytryny

100g czekolady (użyłam 70%, może być 85% lub więcej, wg uznania)

10g masła

Do rondelka dodać kawę, wlać śmietankę, dodać utłuczony w moździerzu kumin,
małą szczyptę płatków soli morskiej oraz 2-3 krople soku z cytryny.

Podgrzewać na małym ogniu, wciąż mieszając, nie gotować.

Odstawić na 30min. Następnie ponownie podgrzać.

Czekoladę rozpuścić na parze, dopiero wtedy dodać masło i mieszać trzepaczką balonową,

aż czekolada wchłonie masło.

Garnek zdjąć z ognia, ale miskę pozostawić na garnku.

Dodać połowę śmietanki, przecedzonej przez gęste sitko, wymieszać trzepaczką, aż czekolada wchłonie śmietankę, dodać resztę śmietanki, przecedzając przez sitko i wymieszać, masa stanie się gładka.

Przelać ją do plastikowego pojemnika na żywność i chłodzić, aż stężeje.

Zastygłą masę nabierać łyżeczką, łyżką do wykrajania kulek z melona lub mini łyżką do lodów.

Szybko formować kuleczki i przerzucać na tacę lub duży talerz wysypany przesianym kakao.
Obtoczyć w kakao, ponownie uformować nadając ładny kształt i odstawić do schłodzenia.
Z tych proporcji wychodzi ok. 13-14 trufli.
Przechowywać w lodówce.

Smacznego!

Cebulowo-ziemniaczana z fasolą.

2011-02-01T19:53:00.006Z

Smutne myśli, jak bezdomne, głodne psy, krążą póki nie pogłaszczesz ich ciepłym słowem, nie ogrzejesz spojrzeniem i nie nakarmisz nadzieją. Czasem wszystko to kryje się w jednych ramionach i w umiejętności obrócenia sensu słowa, w zupełnie nowe znaczenie. Poczucie humoru to potęga, którą doceniam.
Moje obserwacje dotyczące koni: konie nie śpieszą się z jedzeniem. Doprawdy nie wiedziałam, że tak długo można chrupać jedną marchewkę. Konie są ZEN, zdecydowanie.

Przepis na tę zupę powstał trochę przez przypadek, miałam ochotę na zupę ziemniaczano-porową, ale zabrakło porów. Pomyślałam więc o cebulowej ze słodkimi ziemniakami, do której dodałam chodzącą za mną ostatnio fasolę. Delikatna, sycąca, słodkawa i lekko kwaskowa, zyskuje gdy postoi chwilę po ugotowaniu. Zasmakuje tym, którzy lubią zupy cebulowe.

Zupa cebulowo-ziemniaczana z fasolą

(przepis zgodny z KPP oraz MM)

3 małe cebule lub 2 średnie

2 średnie słodkie ziemniaki

3-4 łyżki masła

1/4 łyżeczki mielonego kminku

1szkl. drobnej fasoli

świeżo mielony czarny pieprz, 1-2szczypty cayenne

sól morska ziołowo-warzywna, sos sojowy

2 łyżki białego wytrawnego wina

sok z cytryny 1-2 łyżeczki

ocet z Sherry lub balsamiczny, ok. 2 łyżeczki

1 szczypta suszonego tymianku

Fasolę namoczyć na noc, w dużej ilości wody.

Rano wodę odlać, fasolę zalać świeżą wodą, odrobinę posolić i ugotować na pół miękko.

Cebulę pokroić w piórka, słodkie ziemniaki w kostkę.

W rozgrzanym garnku rozpuścić masło, dodać cebulę i dusić aż się zeszkli. Wtedy dodać ziemniaki, wymieszać. Posypać świeżo mielonym czarnym pieprzem. Dodać sól ziołową ok. 1/2 łyżeczki, 2 łyżeczki sosu sojowego i podgotowaną i odsączoną fasolę.

Dusić kilka minut pod przykryciem, mieszając od czasu do czasu.

Dodać białe wino i ocet a następnie 1l wrzątku i szczyptę tymianku.

Dodać kminek i 1-2szczypty cayenne, gotować do miękkości warzyw i fasoli.

Dosmakować odrobiną soli i soku cytrynowego, ok. 1-2 łyżeczki, do smaku, zupa nie powinna być mdła. Podawać samą lub z ulubionym pieczywem.

Smacznego!

EDIT: Zupa podgrzana drugiego dnia z dużą szczyptą majeranku, nabiera nowego, interesującego smaku. Polecam!

Na życzenie Czytelniczki. Razowa szarlotka na kruchym spodzie.

2011-01-20T17:34:00.009Z

Odkąd mieszkam na Wyspie jestem zakochana w osiołkach.

To tutaj te kudłate i futrzaste spotykane na polnych drogach, sprawiły, że od tamtej pory mam jedno marzenie. Pogłaskać osiołka. One są płochliwe i nie pozwalają do siebie podchodzić, a ja marzę o tych miękkich pyskach i kudłatych uszach.

Na początku moje marzenie było śmielsze: powiedziałam wprost, że chcę osiołka, malutkiego, może spać we wnęce w sypialni, nie będzie zawadzał. Będę karmić go sianem i marchewką i głaskać za uszami. Kiedy Miły stanowczo się nie zgodził (no, doprawdy nie pojmuję czemu;-), moje marzenie nieco się skurczyło. Chcę móc pogłaskać osiołka. Jak na razie w pobliżu nie rezyduje żaden, z którym mogłabym zawrzeć znajomość, cóż pocieszam się zdjęciami osiołków, które zrobił dla mnie Miły. I zapraszam na szarlotkę.

Szarlotka razowa na kruchym spodzie

(przepis zgodny z KPP)

Spód:
150g mąki orkiszowej pełnoziarnistej (lub zwykłej pszennej)
szczypta kurkumy
75g zimnego masła, pokrojonego w kawałki
1 żółtko
55g syropu z agawy, fruktozy (lub cukru)
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
szczypta imbiru
szczypta soli
1 łyżeczka kwaśnej śmietany (opcjonalnie)

Do mąki dodać kurkumę i wymieszać.
Dodać masło, i wymieszać by równomiernie pokryło się mąką. Dodać żółtko,agawę/ fruktozę (lub cukier) i ekstrakt z wanilii, wymieszać, dodać imbir, sól i ew. śmietanę. Szybko zagnieść ciasto, uformować kulę, włożyć do plastikowej torebki i chłodzić w lodówce, przez ok. 30min.
Piekarnik nagrzać do 170st. Schłodzonym ciastem wyłożyć lekko natłuszczoną i wyłożoną pergaminem foremkę (użyłam foremki o śr. 24cm, ciastem wykleiłam też boki) i podpiec przez 15min.

Nadzienie:
1kg kwaskowych jabłek
2 łyżki masła
5 łyżek syropu z agawy, płynnego miodu (lub cukru)
2 goździki, utłuczone w moździerzu
1 czubata łyżeczka cynamonu
odrobinka soli

Jabłka zetrzeć na tarce w plasterki.
Na rozgrzaną patelnię wrzucić masło, gdy zacznie się topić dodać utłuczone w moździerzu goździki, odrobinkę soli i jabłka, wymieszać i dusić 2-3 min. Podlać kilkoma łyżkami wrzątku, wymieszać, dodać syrop/ miód (lub cukier) oraz cynamon, wymieszać i dusić do momentu aż jabłka zmiękną i prawie się rozpadną a sok odparuje. Odstawić.

Kruszonka:
55g mąki orkiszowej pełnoziarnistej (lub zwykłej pszennej)
kurkumy na czubku noża
30g zimnego masła
25g fruktozy (lub cukru)
kilka kropli ekstraktu z wanilii (opcjonalnie)
2 łyżki płatków owsianych
odrobinka soli

Składniki kruszonki wymieszać w podanej kolejności, wyrabiać palcami, aż powstaną "okruszki"
Na podpieczony spód wyłożyć podduszone jabłka. Wierzch obsypać kruszonką.
Piec 40-45min w 165-170st.C. Jeśli wierzch zacznie się zbytnio przypiekać, przykryć folią aluminiową.

Smacznego!

Czekając na wiosnę. Ostatnie zimowe migawki.

2011-01-17T17:02:00.002Z

Od kilku już dobrych tygodni na Wyspie nie ma śniegu.
Pojawiają się coraz mniej pochmurne i bardziej słoneczne dni, powietrze pachnie tak jakoś świeżo, lżej, jest znacznie cieplej. Czyżby to zapowiedź wiosny? Mam nadzieję, że tak, czekam na nią.
A tymczasem ostatnie ujęcia zimy...

Przytulnego wieczoru Wam życzę!

Energetyczny film, na pochmurny dzień...

2011-01-14T16:23:00.007Z

Na wstępie chciałam powiedzieć, że nie przepadam za musicalami. Nie jest to po prostu mój ulubiony gatunek.
Myślałam tak, dopóki nie zobaczyłam filmowej wersji musicalu "Mamma Mia", której fabuła zilustrowana jest piosenkami zespołu ABBA. Film wpadł w moje ręce zupełnym przypadkiem, nie byłam przekonana, ale zdecydowałam się go obejrzeć, gdyż gra w nim Meryl Streep, którą uwielbiam i uważam za genialną aktorkę, oglądam każdy, dostępny mi film w którym gra i obejrzałabym ją nawet, gdyby grała karton.
Ale wracając do filmu. Muszę to powiedzieć - cóż za zaskoczenie. Film jest lekki a jego atutem są niestarzejące się i wciąż energetyczne piosenki ABBY, zaśpiewane w nowych aranżacjach, oraz zaangażowanie aktorów. Widać, że oni po prostu świetnie się przy tym bawili (w dodatkach do filmu wszyscy wspominają pracę na planie niezwykle miło, a Pierce Brosnan żałuje, że tak późno zdecydował się na musical). Nie nudziłam się ani przez chwilę. Film opowiada o matce i córce, prowadzących pensjonat na małej greckiej wyspie. Akcja dzieje się w przeddzień ślubu dziewczyny, której matka nie chce wyjawić, kto jest jej ojcem. Ta znalazłszy pamiętnik matki, dowiaduje się z niego, że jest trzech potencjalnych kandydatów na jej ojca, zaprasza więc na swój ślub wszystkich trzech (w tych rolach Colin Firth, Pierce Brosnan oraz Stellan Skarsgård).
Film jest lekki i jak dla mnie ma świetnie zachowaną równowagę między dialogami śpiewanymi a mówionymi, bo trzeba Wam wiedzieć, że większość emocji, sytuacji jest ilustrowana piosenkami ABBY i zadziwiające jest, jak bardzo one tam pasują. Scena, w której Meryl Streep śpiewa nad urwiskiem jest niezwykła, ma się wrażenie, że śpiewa całą sobą. I tak jest, gdyż wszystkie sceny śpiewane, M. Streep śpiewała na żywo, bez playbacku. Całe zaplecze muzyczne i choreograficzne jest niezwykle solidnie przygotowane i to się czuje. Wszystkie piosenki były nagrywane wraz z dwoma współzałożycielami zespołu ABBA oraz dyrektorem muzycznym, który czuwał m.in. nad tym, by aktorzy śpiewali w odpowiedniej tonacji.
Reżyserem filmu jest Phyllida Lloyd, która reżyserowała broadwayowską wersję musicalu, film wydaje się być zagrany jakby od niechcenia, ale w rzeczywistości jest niezwykle dopracowany (polecam obejrzeć materiały zakulisowe i wywiady z aktorami, reżyserem, choreografem i resztą ekipy).
A jeśli to Was nie przekona, to powiem tylko, że warto obejrzeć go choćby dla sceny, w której panowie tańczą (i śpiewają) w tercecie (i już nic więcej nie zdradzę...).

To nie jest ambitne kino, ale idealne na szary, pochmurny dzień, lub wtedy kiedy potrzeba czegoś, co da nam solidną dawkę pozytywnej energii.

Chleb na pszennym zakwasie z figami, orzechami laskowymi i ziarnami anyżku.

2011-01-12T16:17:00.016Z

Kiedy zobaczyłam, że przepis do setnego wydania Weekendowej Piekarni przesłał, dzięki staraniom Kasi, sam Mistrz Hamelman, nie mogłam sobie odmówić jego upieczenia. Przepis cytuję wraz z uwagami Kasi. Moje nieznaczne modyfikacje to zmniejszenie ilości fig i orzechów, użyłam ich po 60g. Chleb jest delikatnie słodki a anyżek tylko lekko wyczuwalny. Ciasto jest nieco luźne, konieczne jest złożenie go nawet dwukrotnie oraz wstępne formowanie bochenka, co znacznie ułatwia ostateczne formowanie. Opieczone w tosterze kromki, wspaniale smakują lekko ciepłymi orzechami i figami, z delikatną nutą anyżku. Polecam!

Chleb na pszennym zakwasie z figami,
orzechami laskowymi i ziarnami anyżku
autor: J.Hamelman

Proporcje na 2 dość spore bochenki ( w nawiasach pół porcji)

Zaczyn zakwasowy levain:
-200 (100)g mąki pszennej chlebowej
-120 (60)g wody
-20g (10)g dojrzałego zakwasu pszennego 80% hydracji

Wszystkie składniki mieszamy w misce. Zaczyn będzie dość gęsty.
Przykrywamy folią i odstawiamy w ciepłe miejsce do wyrastania na 12-16 godzin

Ciasto chlebowe:
-550 (275)g mąki pszennej chlebowej
-250 (125)g mąki pszennej razowej typ 1850
-600 (300)g wody
-20 (10)g soli
-180 (90)g suszonych fig
-180 (90)g orzechów laskowych
-5 (2,5)g nasion anyżku
-320 (160)g zaczynu

Orzechy prażymy chwilę na patelni lub w piekarniku, odzieramy łupki.
Figi, po odkrojeniu sztywnych końców, kroimy w dużą kostkę, na sześć.
W misce mieszamy wszystkie składniki oprócz fig i orzechów, aż powstanie jednolite ciasto. Następnie wyrabiamy przez 5-6 minut, aż gluten będzie średnio rozwinięty. Dodajemy figi i orzechy, wyrabiamy, tak by rozprowadziły się po cieście. Ciasto formujemy w kulę i przekładamy do miski na fermentację na 2 i 1/2 godziny. Ciasto składamy raz w połowie.
Po tym czasie dzielimy na dwa, formujemy bochenek i odkładamy do wyrastania. Pieczemy z parą w temp. 225 st. C z parą przez 15 minut. Obniżamy temp. do 215 st.C i pieczemy dalsze 25-30 minut.
To tyle Hamelman, a teraz uwagi Kasi:

1. Jest to chleb na pszennym gęstym zakwasie tak zwany levain. Upieczony na żytnim jest niestety już innym chlebem. Jeśli nie macie pszennego zakwasu, możecie zrobić zaczyn z żytniego zaczątka, chodzi o te 20-10g. Jeśli obawiacie się o żywotność zakwasu, dajcie drożdży około 5-6g. Chleby na levain zwykle dłużej rosną niż na żytnim zakwasie i niestety są kapryśne. Choć jak już wyjdą smak wynagradza wszystko.
2. Ziarna anyżku w przepisie można zastąpić ziarnami kopru włoskiego. Ja wolę jednak te pierwsze.
3. Proponuję złożyć ciasto dwa razy w ostępach 45 minut, bo Polskie mąki są słabsze od amerykańskich. Składanie to rozpłaszczenie ciasta na blacie, złożenie na trzy jak list urzędowy, i następnie złożenie na trzy w poprzek.
4. Przed ostatecznym formowaniem można zrobić tak zwany pre-shaping tj. uformować chleb w kulę i dać mu odpocząć na blacie 15-20 minut.
5. Hamelman przeoczył, jako oczywistość jak sądzę, ostateczne wyrastanie. Inne jego levain wyrastają dość długo 2-2,5 godziny (chodzi o ostateczne wyrastanie w koszu), ale może to trwać i 4 godziny. Oczywiście przy dodatku drożdży ten czas będzie krótszy. Dlatego warto wyłożyć kosz omączoną ściereczką, można sobie nawet uszyć na wymiar. Możecie też ostateczne wyrastanie zrobić w lodówce. Wtedy włóżcie koszyk z chlebem w foliowy wór.
6. Chleb po wyrośnięciu wyrzucamy na omączoną lub obsypaną semoliną - polecam- łopatę i z łopaty zsuwamy do pieca.
Piekarnik zawsze rozgrzewamy 10-20 st. C niż temperatura pieczenia chleba. Po włożeniu bochenka obniżamy, zresztą sama się też obniży momentalnie. Studzimy na kratce.

Smacznego!

Bułeczki z makiem i smażoną cebulką.

2011-01-03T01:42:00.012Z

Stary rok odszedł niepostrzeżenie i bezszelestnie, bez fanfar.
Równie cicho nadszedł nowy. A nowy, to zdjęcia, które czekają na spust migawki, dźwięki, które uniosą, smaki, które zachwycą, słowa, które ogrzeją, spotkania, które ukoją tęsknotę, ścieżki, które poprowadzą, obrazy, które pozostaną pod powiekami. Wszystko co nieznane, a czeka za zakrętem kolejnych dni.
Czekam na wiosnę, inne światło, inne niebo, rześki zapach powietrza, który mobilizuje i sprawia, że krew szybciej krąży.

Tymczasem zapraszam na pierwsze w tym roku bułeczki, z makiem i smażoną cebulką. Bułeczki są mięciutkie, ze zwartym miąższem, lekko słodkawe. Pyszne. Jeśli lubicie pieczywo z dodatkiem smażonej cebulki, to gorąco polecam Wam również ten chleb oraz tę foccacię.

Bułeczki z makiem i smażoną cebulką

Zaczyn:

5g świeżych drożdży

120g ciepłej wody

145g mąki pszennej chlebowej

Wszystkie składniki dokładnie wymieszać, miskę przykryć szczelnie folią i zostawić w cieple na 3godz.

Ciasto właściwe:

cały zaczyn

185g wody

2 łyżki maku

1 płaska łyżka soli morskiej
450g mąki pszennej chlebowej

2 łyżeczki syropu z agawy lub płynnego miodu

1 średnia cebula, drobno pokrojona i zeszklona na oleju
olej roślinny do posmarowania bułek

Do zaczynu dodać wszystkie składniki oprócz mąki, wymieszać.

Dodać mąkę i miksować na średnich obrotach ok. 2-3min.

Następnie ciasto wyłożyć na blat i krótko zagnieść, aż stanie się gładkie i elastyczne (ok. 1-2min)

Przełożyć do lekko naoliwionej miski, szczelnie przykryć folią i odstawić na 1godz. w ciepłe miejsce.

Po tym czasie, ciasto wyłożyć na blat, króciutko zagnieść i podzielić na 9-10 równych części.
Uformować bułeczki, ułożyć na blasze wyłożonej pergaminem i odstawić w ciepłe miejsce na 1godz.

Wyrośnięte bułki posmarować olejem roślinnym i naciąć.

Piec 15-17min. w 210st.C.

Studzić na kratce.

Smacznego!

Migawki 2010 i życzenia.

2010-12-31T15:52:00.004Z

Chciałabym życzyć wszystkim Czytelnikom Trufli,

Aby Nowy Rok był pełen zdrowia i szczęścia, dla Was i Waszych bliskich.

By przyniósł małe radości, bo to one budują codzienność.

Miłości, pogody ducha i samych pyszności.

Mimo, że nie wszyscy zostawiacie tu ślad, czuję i doceniam Waszą obecność.

Dziękuję za ciepłe słowa w mailach i komentarzach. Za dobrą energię jaką emanujecie.

Za to, że wciąż mobilizujecie mnie, by starać się bardziej. Dziękuję, że jesteście.

Pomyślności w Nowym Roku!

Patrycja

Analogowo. Fotografie w mojej głowie.

2010-12-29T03:09:00.002Z

Często zdarzało mi się, że kiedy nie miałam przy sobie aparatu (lub kiedy właśnie zrobiłam ostatnią klatkę z kliszy), widziałam kadry, które zostały tylko w mojej głowie. Piesek siedzący w oknie starej kamienicy w Gorzowie Wlkp., piękne wnętrze berlińskiej kawiarni z monstrualnym kryształowym żyrandolem, rozpraszającym światło jak pryzmat, mój Miły przeglądający książki w księgarni, piękna dłoń mojej Mamy, pijącej kawę we wczesnojesiennym ogrodzie kawiarni.
I wiele innych. Chwila, którą "łapie" oko, która jest szybsza, niż ręka sięgająca po aparat.
Fotografie mojej pamięci. Ulotne, rozmazane, choć drogie memu sercu. Niezapomniane.

Tuż przed końcem roku, ostatnie kadry, które do niego należą. Koniec lata. I początek jesieni.

Życzenia.

2010-12-23T23:03:00.001Z

Kochani,

Chciałabym życzyć Wam, aby te Święta były spokojne, radosne i smaczne.

Byście spędzili je tak jak pragniecie, z tymi którzy są Wam bliscy.

Wielu miłych chwil, które naładują Wasze akumulatory.

Zdrowia i miłości, bo tego nigdy dość.

Patrycja

Śledzie w śmietanie.

2010-12-23T14:28:00.007Z

W mojej rodzinie wszyscy lubimy śledzie i w moim domu rodzinnym raz w tygodniu przygotowuje się miseczkę śledzi w oleju, bardzo prosto, z cebulką, odrobiną octu i pieprzu. Odkąd mieszkam na Wyspie, śledzie jadam rzadziej, choć nadal bardzo je lubię. W Święta nie mogło ich zabraknąć, przygotowałam je inaczej niż dotychczasowe słodko-korzenne śledzie wigilijne. Tym razem w sosie śmietanowym, z blanszowaną cebulką. Polecam!

Śledzie w śmietanie

(przepisz zgodny z KPP)

6 filetów śledziowych matjasów (w oleju lub w zalewie solnej)

ocet z białego wina, jabłkowy lub balsamiczny

1 kubeczek kwaśnej śmietany (ok.7-8 łyżek)

1 łyżeczka soku z cytryny

mała szczypta tymianku

2 łyżki majonezu

szczypta nasion białej gorczycy

1 średnia cebula

Śledzie namoczyć przez kilka godzin (lub jeśli bardzo słone np. na noc) w wodzie lub w wodzie z mlekiem.

Namoczone i osączone śledzie, ułożyć w naczyniu o szerokim dnie i skropić octem,
odstawić na ok. 2-3godz, w międzyczasie raz je przemieszać.

Cebulę pokroić w piórka, zblanszować we wrzątku przez ok. 2min i osączyć na sitku.

Gorczycę utłuc w moździerzu.

Śledzie odsączyć, pokroić na 3cm kawałeczki przełożyć do miski, dodać śmietanę, sok z cytryny,

tymianek, majonez, zblanszowaną cebulę i gorczycę, za każdym razem dokładnie mieszając.

Miskę przykryć szczelnie folią i odstawić do lodówki na 24godz (min.12-14godz).

Smacznego!

Małe słodkości. Śliwki w czekoladzie.

2010-12-21T16:43:00.016Z

A w mojej kuchni pachnie czekoladą.

W oczekiwaniu na Święta obtaczam w niej suszone śliwki.
A kiedy już Święta rozgoszczą się na dobre, kiedy pierogi zostaną zjedzone, a po cieście zostaną okruszki, między kompotem z suszu a rozłupywaniem pachnących skórek mandarynek czy pogryzaniem orzechów, wtedy przyjdzie czas na małe słodkości. Ciemna czekolada i słodka, suszona śliwka, połączenie idealne. Takie śliwki w czekoladzie wspaniale nadają się także np. na mały słodki prezent.

Śliwki w czekoladzie

(przepis zgodny z KPP)

100g czekolady o zaw. kakao 70%
1 łyżka masła, 1 łyżeczka syropu z agawy lub płynnego miodu
cayenne, sól, kurkuma (na czubeczku noża, odrobinkę)
2-3 krople soku z cytryny
ulubione suszone śliwki

Czekoladę rozpuścić na parze.

Dodać masło i wciąż mieszać trzepaczką balonową, aż czekolada wchłonie masło.

Wciąż mieszając dodać odrobinkę cayenne i soli, 2-3 krople soku z cytryny i odrobinkę kurkumy.
Wmieszać syrop z agawy lub miód i zdjąć garnek z ognia, ale miskę pozostawić na garnku.

Każdą śliwkę nabić na wykałaczkę i zanurzyć w czekoladzie. Nadmiar czekolady strząsnąć a wykałaczkę wbić w coś twardego, np. połówkę ziemniaka i zostawić śliwki w chłodnym miejscu, aż czekolada stężeje.

Smacznego!

Nadmiar białek? No to keks!

2010-12-17T21:30:00.003Z

To nie jest bogaty w bakalie, ciężki keks, ale ten dla miłośników lżejszych keksów, pasujący na podwieczorek lub śniadanie. Garść bakalii i resztka masła orzechowego, które prosiło się o zużycie. I ta odrobina masła orzechowego to był strzał w dziesiątkę, od tamtej pory dodaję je stale, wspaniale podkręca smak a nie dominuje. Pyszny do herbaty. Kawałki lekko czerstwego keksu można też opiec w tosterze i jeść posmarowane masłem.

Miłego weekendu!

Keks na białkach

(przepis zgodny z KPP oraz MM)

5 białek

125g masła

1 łyżka masła orzechowego

85g syropu z agawy lub cukru (można więcej, keks jest umiarkowanie słodki)

50g (lub więcej) ulubionych bakalii (użyłam orzechów włoskich i suszonej porzeczki)

1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

szczypta imbiru

szczypta soli

260g mąki + 1 łyżeczka proszku do pieczenia (użyłam orkiszowej pełnoziarnistej)

kurkumy na czubku noża

Masło i masło orzechowe rozpuścić w rondelku, przestudzić. Przelać do miski.

Białka ubić na sztywną pianę.

Do przestudzonego masła dodać agawę (lub cukier), bakalie, ekstrakt waniliowy i miksować do połączenia składników. Wciąż miksując dodać imbir, sól, mąkę wymieszaną z proszkiem do pieczenia oraz kurkumę.
Na koniec dodawać pianę, koniecznie partiami, za każdym razem delikatnie mieszając, np. szpatułką.

Masę przełożyć do lekko natłuszczonej blaszki wyłożonej pergaminem. Piec 45min, w 170st.C.

Wspaniały sam lub opieczony jak tosty i posmarowany masłem.

Smacznego!

Ciasteczka dla Toli.

2010-12-09T15:47:00.012Z

Mama Toli, którą serdecznie pozdrawiam, poprosiła mnie o przepis na ciasteczka. Dla Toli. Wymogów było kilka. Bez białej mąki, cukru, mleka czy śmietany. Za to z dobrodziejstwem orzechów, pestek, suszonych daktyli i innych owoców, amarantusa, pełnoziarnistej mąki, naturalnych syropów i miodu. Dostałam też opis ciasteczek, które Tola lubi najbardziej, a które jej Mama chciałaby móc upiec sama, oraz wszelką dowolność w komponowaniu czegokolwiek, co przyjdzie mi do głowy. Czyli pełne pole do popisu, to lubię. Jako pierwsze upiekłam migdałowo-maślane ciasteczka wypełnione masą daktylową. Najpierw przygotowałam daktylowe nadzienie, delikatnie doprawione cynamonem i kardamonem, gdyż daktyle miały być motywem przewodnim. Zastanawiałam się jaki rodzaj ciasta będzie do nich pasował i wykorzystałam i nieco zmodyfikowałam przepis na rogaliki migdałowe. Ciasteczka są lekko kruche, maślane i rozpływają się w ustach, a po otwarciu słoja, w którym są przechowywane unosi się cudowny zapach. Piekłam je po raz kolejny i kolejny raz zniknęły błyskawicznie. I przyznam, że rzeczywiście trudno im się oprzeć, szczególnie kiedy wyjmuje się je z pieca i niecierpliwie czeka, aż choć trochę ostygną.
A więc ciasteczka dla Toli po raz pierwszy! Zapraszam.

Migdałowo-maślane ciasteczka z daktylowym nadzieniem
(przepis na ciasto na podst. Rogalików migdałowych z: "Ciasta, ciastka i ciasteczka" Jan Czernikowski)

100g miękkiego masła
25g syropu z agawy
50g mielonych migdałów
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
szczypta imbiru
szczypta soli
150g mąki orkiszowej pełnoziarnistej
kurkumy, na czubku noża

Masło utrzeć na pianę.
Wciąż ucierając dodać syrop z agawy, migdały i ekstrakt z wanilii.
Następnie dodać imbir i sól.
Wsypać mąkę, po chwili kurkumę, miksować krótko, do połączenia składników.
Ciasto wyłożyć na blat, uformować wałek, podzielić go na 15 równych części (najlepiej je ważąc).
Z każdej części uformować kuleczkę, lekko ją spłaszczyć i ułożyć na blasze wyłożonej pergaminem.
W każdym ciasteczku zrobić wgłębienie (np. trzonkiem drewnianej łyżki), w każde wgłębienie nałożyć solidną porcję daktylowego nadzienia. Piec w 170-175st.C ok.20min.
Studzić na kratce, przechowywać w puszce lub słoju.

Daktylowe nadzienie

115g suszonych daktyli
2 łyżeczki syropu z agawy lub płynnego miodu
cynamonu, na czubku noża
1 malutki strączek kardamonu (ok. 4-5ziarenek w strączku), utłuczony w moździerzu
odrobinka soli (na czubeczku noża)
parę kropli soku z cytryny
kurkumy, na czubeczku noża

Daktyle zalać taką ilością wrzątku, aby nieznacznie je przykrywał.
Przykryć szczelnie folią i zostawić na ok. 2 godz, żeby zmiękły.
Gdy daktyle zmiękną zmiksować je, powstanie masa o konsystencji rzadszej konfitury.
Do daktylowej masy dodać resztę składników, w podanej kolejności, za każdym razem dokładnie mieszając. Tak przygotowane nadzienie, szczelnie przykryte folią, może leżakować w lodówce ok. 3-4 dni. Przed użyciem, należy je tylko ponownie wymieszać.

Przygotowałam troszkę więcej nadzienia, niż potrzeba do ciasteczek i co zapewne ucieszy nie tylko Mamę Toli, znalazłam dla niego kilka zastosowań. Świetnie nadaje się na domowe grzanki, zamiast dżemu. Można nim posłodzić płatki, owsiankę, czy jaglankę. A wiem, że jaglankę Tola jada co dzień. Postanowiłam więc, ugotować ją z dodatkiem amarantusa, i daktylowego "dżemu". Wyszło pysznie!

Amarantusowa jaglanka

1/2 l wrzątku
2 łyżki ziarna amarantusa
6-7 łyżek kaszy jaglanej
szczypta cynamonu
mała szczypta imbiru (na czubku noża)
sól (do smaku)
sok z cytryny (do smaku)

płynny miód lub syrop z agawy (do smaku)

do podania: "dżem" daktylowy

Do wrzątku dodać amarantus, gotować ok. 4-5min.
Dodać kaszę jaglaną, cynamon. Po chwili imbir. Gotować do miękkości.
Posolić do smaku. Dodać soku z cytryny, do smaku.
Dodać odrobinę wrzątku lub tyle by jaglanka miała odpowiednią konsystencję.
Posłodzić do smaku i od razu podawać, np. z "dżemem" daktylowym.

(Wszystkie przepisy zgodne z KPP)

Smacznego!

Pikantnie i słodko. Zupa dyniowa.

2010-12-08T15:47:00.015Z

"Czy są jeszcze duże dynie?". "Nie, już nie ma, będą dopiero za rok".
Bo duże dynie są tu tylko pod koniec października/na początku listopada, w okolicach Halloween. Na szczęście mniejszymi odmianami można cieszyć się trochę dłużej. I dobrze, bo ta zupa dyniowa warta jest powtórek. Za chwilę dynie pewnie znikną, zdążę więc jeszcze podzielić się z Wami przepisem na tę zupę. Kiedy po raz pierwszy jej spróbowałam, wiedziałam, że po lekkim podrasowaniu, będzie u mnie bywać częściej. Dynia, chilli, imbir i mleko kokosowe, słodko-pikantnie i rozgrzewająco. Na pierwszy rzut oka, niby nic takiego, do momentu, kiedy nie spróbuje się pierwszej łyżki. Smak zupy zmienia rodzaj użytej dyni, za każdym razem smakuje nieco inaczej, polecam więc eksperymentować i szukać tej dyni, która będzie Wam najbardziej smakować.
Za wspaniały przepis dziękuję B.

Rozgrzewająca zupa dyniowa z mlekiem kokosowym i chilli

(przepis zgodny z KPP)

1 kg miąższu dyni, pokrojonego w kostkę (np. zwyczajnej lub butternut squash)

4 łodygi selera naciowego, pokrojone w małe kawałki

2 łyżki masła

1/2 - 1 czerwona papryczki chilli (w zależności od upodobania oraz ostrości chilli), pozbawiona pestek, pokrojona w paseczki

1 cebula pokrojona w piórka

3-4 średnie ząbki czosnku, zmiażdżone

1 łyżeczka białej gorczycy, uprażonej na suchej patelni

1 łyżeczka utartego imbiru

biały pieprz (odrobinę, na czubeczku noża)

sól, sos sojowy, sos rybny (opcjonalnie)

sok z limonki

1 puszka mleka kokosowego, 400ml

do podania: posiekana kolendra (opcjonalnie)

Na maśle zeszklić cebulę. Dodać chilli, imbir, czosnek i gorczycę. Smażyć ok. 2-3min., mieszając.

Dodać 3 szczypty soli i 1 łyżkę sosu sojowego, wymieszać.

Wkropić parę kropli soku z limonki i wlać ok. 1l wrzątku (można ciut mniej, zupa będzie gęstsza).

Dodać seler i dynię, gotować do miękkości warzyw. Następnie zupę zmiksować, dodać mleko kokosowe (jeśli zupa jest za rzadka dodać tylko gęstą część - śmietankę, jeśli za gęsta, dodać całą zawartość puszki)

Dodać odrobinkę białego pieprzu (na czubeczku noża), wymieszać. Dosmakować sosem sojowym i rybnym (opcjonalnie) oraz sokiem z limonki. Przed podaniem można posypać siekaną kolendrą (opcjonalnie).

Smacznego!

A jutro...

2010-12-07T11:59:00.002Z

...będzie dynia.